Но, ако Бог постои, тоа е веќе сосема друга дискусија. Тоа ја менува целата перспектива на реалноста. Ако Бог ја создал целата вселена и сиот овој животински биодиверзитет на планетава, за Него е најмал проблем со Неговиот Свет Дух да создаде 23 машки хромозоми во утробата на блажената Марија. Значи, ако постои Бог, воопшто не е прашање дали Тој може да го направи тоа, туку единственото прашање е дали го направил тоа.

Сега ќе наведеме неколку разумни аргументи дека Бог тоа го направил т.е. дека Исус бил навистина натприродно зачнат во утробата на Марија.

1. Библискиот пророк Исаија, кој живеел седум века пред да се роди Марија, претскажал десетици детали за Исус. Меѓу овие е и пророштвото дека девица ќе зачне натприродно и ќе роди син кој ќе биде „Бог меѓу нас“ (Исаија 7:14, Библијата). Марија, и да сакала, не можела да има удел во она што Исаија запишал 700 години пред нејзиното раѓање. Во Стариот завет има и пророштво дека Исус ќе се роди во Витлеем (Михеј 5:2, Библијата) – како што и се случило. Еве статија каде се наведени неколку старозаветни пророштва кои го најавиле Исусовото (девствено) раѓање.
   .
2. Девственото раѓање на Исус не е единственото чудо на Исус, па за да би се сомневале во тоа. Исус направил многу чуда за кои биле сведоци не само христијаните и пријателите на Исус, туку и непријателите на Исус – како на пример еврејските религиозни водачи. Тие не ги негирале чудата на Исус, туку само, како Негови противници, им дале негативна интерпретација (пр. дека ги прави со помош на ѓаволот). На пример во Талмудот – кој претставува света книга за евреите кои го отфрлаат Исус за Месија, јасно пишува дека Исус правел чуда. (Санхедрин 43а, Ерусалимски Талмуд).
   .
3. Евангелијата зрачат со искреност од страна на нивните писатели. 11 од 12-те апостоли загинале маченички поради нивната вера во божественоста на Исус, затоа што биле директни сведоци на настаните, на чудата, на воскресението. Тие немале причина, ни мотив, да лажат, ниту пак е разумно да се верува дека сите би дозволиле да загинат маченички за наводни лаги кои сами си ги креирале.
   .
4. Доколку блажената Марија имала вонбрачен однос, прво не би можела да го излаже Јосиф со таков „креативен изговор“. А кога би морале заеднички да лажат за да не биде осудена како прељубница од надворешните, тогаш многу полесно би поминала лагата дека бебето е од нејзиниот сопруг Јосиф. Драстично е поголем ризикот да бидеш осудена како прељубница ако тврдиш наоколу дека бебето ти е од „Светиот Дух“, отколку од твојот сопруг.
   .
5. Има добра теолошка причина зошто Исус требало да се роди од девица, со цел Бог Отецот да биде Негов директен Татко, без посредство на Јосиф. Исус е Божјиот Син, а Негов татко е Бог и само Бог, а не Јосиф. Исто така, зачнувањето од Светиот Дух ја истакнува Божјата одлука и промисла за отелотворувањето на Исус и не остава никаков простор за помислата дека Јосиф и Марија одлучиле да го „создадат“ Исус.

Со девственото отелотворување на Исус, без присуство на маж, Бог ја удостоил жената со голема чест, ја потврдил нејзината вредност која била често занемарена во тој патријархален систем. На сите кои верувате во Исус и Неговото девственото раѓање, ви го честитам Божиќ – денот кога се отелотвори Спасителот на светот.

Така на пример муслиманите велат дека Исус бил претпоследниот пророк на Аллах, но дека тој го навестил доаѓањето на Духот на вистината (Утешителот, Светиот Дух) за кој веруваат дека е уствари Мухамед. И секако тој го има последниот и веродостоен збор за тоа што треба да веруваме за Бог, за нас и како треба богоугодно да живееме. Претходните Божји објави (евангелијата, старозаветните книги) биле мистериозно „изменети“ и затоа се неверодостојни и затоа треба Куранот да го слушаме.
Истиот „мост“ го прават и бахаистите кои тврдат дека Божјиот дух се објавил преку Исус, па потоа преку Мухамед, но сето тоа биле млади и половични објави од Бог, бидејќи човештвото било во една незрела фаза од својот развој, па затоа најпосле современо се објавил преку Бахаула кој секако го има последниот збор.
Овде не би ја дискутирал нивната вера, но ќе покажам дека Библијата е јасна по ова прашање дека Божјите пророци завршуваат со Исус и во Библијата нема најава за нови „пророци“.

Дали Исус најавил други пророци?

Исус пред да биде распнат го најавил доаѓањето на Светиот Дух врз христијаните: “а Утешителот, Светиот Дух, Кого Татко Ми ќе Го испрати во Мое име, ќе ве научи сè и ќе ве потсети на сè што ви реков.” (Исус, ев. Јован 14:26, Библијата). Дали е можно ова да се однесува на Мухамед или на некој друг подоцнежен пророк? Секако дека не. Исус им рекол дека Светиот Дух ќе дојде не по многу денови (Дела 1:4-5), а дека не се тоа симболични „денови“ е јасно од контекстот каде што Исус им вели на апостолите да не се оддалечуваат од Ерусалим додека не дојде тој. Апостолите чекаат десетина дена и Светиот Дух се симнува во облик на огнени јазици и сите тие почнуваат да зборуваат на различни јазици за големите Божји дела.

Понатаму Исус јасно вели дека Божјите пророци завршуваат со Јован Крстителот: „Законот и Пророците беа до Јован. Оттогаш се проповеда Евангелието за Божјото Царство” (ев. Лука 16:16, Библијата)

Исто така Исус во една илустрација јасно кажал дека Бог прво ги праќал пророците да го опоменуваат Израел и НАЈПОСЛЕ го пратил Својот Син Исус.
„Чујте друга приказна! Беше еден домаќин, кој насади лозје, го загради со плет, и ископа во него точило; изгради чуварница и им го даде под наем на земјоделците, и си отиде. А кога наближи времето на плодовите, ги испрати своите слуги при земјоделците, за да ги приберат неговите плодови. И земјоделците ги фатија неговите слуги: едниот го биеја, другиот го убија, а другиот го каменуваа. Пак испрати други слуги, повеќе од првите, но и со нив направија исто. НАЈПОСЛЕ го испрати при нив својот син, велејќи: „Ќе се засрамат од мојот син!” Но земјоделците, кога го видоа синот, си рекоа меѓу себе: „Овој е наследникот! Ајде да го убиеме и да го присвоиме неговото наследство!” И го фатија, го исфрлија надвор од лозјето и го убија. Кога ќе дојде господарот на лозјето, што ќе им направи на тие земјоделци?”“ (Исус Христос, ев. Матеј 21:33-40, Библијата)

Во продолжение Исус објаснува дека лозјето е Божјото Царство, што значи дека во таа илустрација слугите се пророците што Бог ги праќал да го опоменуваат Израел, а синот е Исус. Забележи го зборот „Најпосле“. Значи Бог прво праќал пророци, а потоа НАЈПОСЛЕ го пратил Својот Син. И толку. Завршува приказната. Од ова автоматски следи дека после Својот Син Бог не праќал други пророци, туку Синот им го пратил како последна опомена.

Дури и пророкот Даниел пред нашата ера пророкувал дека Исус ќе им стави печат на привиденијата (пророштвата) и пророците.
„Седумдесет седмици им се одредени на твојот народ и на Твојот Свет град, за да се доврши престапот, за да му се стави печат на гревот, за да се покрие беззаконието, за да се воведе вечна праведност, за да им се стави ПЕЧАТ на привидот и на пророците, за да се помази Светиот над светите.“ (Даниел 9:24, Библијата)
А дека ова се однесува на Исус, се гледа од продолжението каде се „Светиот над светите“ се ословува со Кнезот Помазаник. Помазаник македонски превод на еврејското Месија. Следниот стих вели дека Помазаникот ќе биде погубен, но не за себе, а дека Ерусалим и храмот ќе бидат разурнати. Токму тоа се случи со Исус и Ерусалим и храмот.

Заклучок: Многу религии и верски организации можат да се повикуваат дека се поврзани со Исус и Библијата, дека се дел од Божјиот ланец на пророци. Но Библијата не го вели тоа и не остава простор за дополнителни пророци после Исус. Од друга страна, Библијата јасно вели дека ќе се појават лажни пророци и лажни „христоси“ кои ќе тврдат дека доаѓаат во Божјо име и ќе заблудат мнозина. Библијата одлично го предвидела и тоа.

Беше тоа многу одамна, одамна пред многу векови. Зимска ноќ во градот Витлеем, градот заспан и заборавен, тонеше во длабок мрачен сон. Малку подалеку од Витлеем, источно, во пределите на древниот Вавилон, денешен Ирак, во една голема куќа, група мудреци беа надвиснати над еврејските свети списи и задлабочено и ревносно ги истражуваа. Во тоа време, разликата меѓу научник, астроном, хемичар, алхемичар, ѕвездар, волшебник меѓу луѓето била мала. Сите тие биле познати како учени луѓе што барателе со книгите, што претварале една течност во друга, што знаеле да пресметаат нешто. Со еден збор ги нарекувале „маги“. Оттаму и зборот „маѓеоничар“. Тоа не беа евреи по крв, туку вавилонци чии прадедовци во времето на пророкот Даниел ја примиле библиската вера и исто така ги сметале за свети еврејските книги. Имено, тоа време царот Навуходоносор сонувал некој страшен сон и ги повикал Вавилонските мудреци да му го протолкуваат сонот. Но бидејќи никој не можел, Навуходоносор заповедал да бидат убиени сите мудреци. И тогаш се јавил еден посебен мудрец (Божјиот пророк Даниел) кој го протолкувал сонот и на тој начин ги спасил останатите мудреци од погибел. (Книга на пророк Даниел 2 поглавје, Библијата). Потоа Навуходоносор го поставил Даниел за старешина на сите Вавилонски мудреци, а мнозинството со задоволство го почитувале Даниел бидејќи тој им ги спасил животите. И затоа некои од нив поверувале во библискиот Бог (во кој што верувал Даниел), а книгата на Даниел им станала омилената света книга, покрај Тората (Мојсеевите книги) и уште неколку од еврејските свети книги. И така овие мудреци тогаш беа посебно загрижени и љубопитни околу следново пророштво кое Бог му го дал на пророкот Даниел:

„Седумдесет седмици им се одредени на твојот народ и на Твојот Свет град, за да се доврши престапот, за да му се стави печат на гревот, за да се покрие беззаконието, за да се воведе вечна праведност, за да им се стави печат на привидот и на пророците, за да се помаже Светиот над светите. Знај и разбери: Од мигот кога ќе излезе словото: „Нека се вратат и нека го изградат пак Ерусалим па до Кнезот Месија (Помазаник) ќе бидат седум седмици, и тогаш шеесет и две седмици, и пак ќе бидат изградени улиците и окопот и тоа во тешки времиња. А по шеесет и две седмици Месијата ќе биде погубен, но не за себе….“ (Даниел 9:24-26, Библијата)

Мудреците калкулираа со еден куп бројки и години и математиката на пророштвото недвосмислено им кажуваше дека Кнезот Месија, Светиот над светите, треба да се роди во нивно време, во секој момент. Знаеа дека седмиците претставуваат седум години. Од книгата на пророкот Неемија знаеа дека наредбата за повторното изградување на ѕидовите на Ерусалим излегла „во дваесеттата година на цар Артаксеркс“ (Неемија 2:1, 5-8, Библијата). Но, заради проблемот со непрецизноста на календарите и извесни нејаснотии со пророштвото, мака мачеа да ја пресметаат точната година. Еден велеше: „Рано е, треба да почекаме уште некоја година“, друг убедливо велеше: „следната година ќе се роди“, трет: „Веќе се родил“ итн.

Околу полноќ, еден од мудреците излезе надвор да се моли. Молејќи се, на небото забележа една ѕвезда како се поместува. Согласно неговото тогашно астрономско познавање, тоа беше ѕвезда, а за нас веројатно би била комета или некое друго небесно тело. Гледајќи ја оваа „ѕвезда“ која светеше со посебен сјај и полека се поместуваше кон запад (Јудеа), одеднаш во глава му прелета мислата за едно пророштво од Тората и се затрча кон куќата. Влезе толку бучно, фокусиран кон Тората и не ни примети дека ги разбуди своите браќа. Ја грабна Тората и ги превртуваше листовите со нетрпение да го пронајде пророштвото што му беше „на врв на јазик“. Еден од мудреците му рече: „Да не си скренал со умот што во оваа доба се растрча по куќава и под свеќа ја читаш Тората?“. А овој потскокнувајќи од радост му одговори: „Еве го, еве го, го најдов, ѕвездата што излегува од Јаков, еве го, го најдов, се исполни времето!“. Бидејќи од возбуда не можеше да ја контролира јачината на својот глас, ги разбуди и другите мудреци и сите се собраа околу него велејќи му: „Да не си претерал со вино? Каква ѕвезда ти се увртела во умот, остави не да спиеме..“ А возбудениот мудрец запали поголем свеќник и ги собра сите околу Тората и почна да им го чита оној дел каде што царот Валак го убедува пророкот Валаам да ги проколне евреите кои во тој момент му претставувале закана заради нивната многубројност. Три пати Валаам се обидел да изрече проклетство за евреите, но три пати од неговата уста излегувало благослов под заповед на Бог. Тогаш Валак разочаран од Валаам му рекол да си оди, но Валаам му го изговорил и четвртото пророштво, најголемиот благослов за Израелците:

„Пророштво на Валаам, син Веоров, пророштво на човек со прониклив поглед, пророштво на оној, кој ги слуша Господовите зборови. Кој ја познава мудроста на Сèвишниот, кој ги виде виденијата на Сèсилниот, кој паѓа како во сон, а очите му се отвараат. Го гледам, но не сега; Го набљудувам, но не од близина: Ѕвезда излегува од Јаков, Жезал се издига од Израел.“
(4 Мојсеева 24:15-17, Библијата)

Откако го прочитаа ова мудреците, настапи едноминутна тишина. Еден од нив ја прекрши тишината велејќи: „Добро, знаеме дека жезалот е симбол за цар кој треба да излезе од Израел. Знаеме дека Валаам не зборувал за своето време, туку за некој цар во подалечно време… но како ѕвездата што излегува од Јаков се вклопува во нашите пресмети за доаѓањето на Месијата?“ Тогаш возбудениот мудрец со ококорени очи, без да изусти ни глас, ја тргна завесата од прозорот и им ја покажа сјајната ѕвезда што полека се поместуваше кон запад, кон Јудеа. Сите ги ококорија очите, а најстариот од нив проговори: „Тоа е тоа, нема повеќе време за чекање. Да поспиеме уште некој саат и пред изгрејсонце ќе се подготвиме за патување, ќе одиме и ќе му се поклониме на долгоочекуваниот Цар“.

Утринта набрзина појадуваа, ги натоварија камилите со се она што им беше потребно за долгото патување и беа спремни за пат. Еден од мудреците рече: „Чекајте пријатели, не е убаво со празни раце да одиме. Ајде да го даруваме овој Цар“. Најстариот мудрец рече: „Во право е. Ќе земеме злато – бидејќи тој е Цар, ќе земеме и темјан – бидејќи е свештеник; и смирна бидејќи е Помазаник (Месија)“. И тргнаа.

За десетина дена стигнаа во Јудеја. Бидејќи не знаеа каде точно да се упатат, решија да отидат во Ерусалим и побараа прием кај царот Ирод за кого веруваа дека и тој заедно со евреите со нетрпение го очекуваат Царот Месија. Ирод се збуни, а воедно и исплаши од можната закана по својот престол. Па затоа ги повика еврејските старешини и книжници да им кажат од каде треба да се појави тој Цар според пророштвата на светите книги. А тие му рекоа: „Во Витлеем Јудејски, зашто пророкот напиша вака: „А ти Витлеему Ефратов, најмалиот меѓу Јудините кнезови, од тебе ќе ми излезе Оној Кој ќе владее со Израел; Неговото потекло е од дамнини, од вечните времиња.“ (Пророк Михеј 5:2, Библијата) Еден од мудреците им пререче на другите: „Ви реков дека требаше да ја набавиме и книгата на пророк Михеј!“

Тогаш Ирод ги повика тајно мудреците и внимателно го научи од нив времето, кога се појавила ѕвездата, и испраќајќи ги во Витлеем им рече: „Отидете и распрашајте се точно за Детето, и кога ќе Го најдете, јавете ми, за да дојдам и јас да Му се поклонам.” Тие, откако го ислушаа царот, тргнаа, и ете, ѕвездата, што ја видоа на исток, одеше пред нив додека не дојде и не застана над местото каде беше Детето. И кога ја видоа ѕвездата, се зарадуваа со многу голема радост. И кога влегоа во куќата, го видоа Детето со Неговата мајка Марија, и паднаа ничкум и Му се поклонија; ги отворија своите сокровишта и Му принесоа дарови: злато, темјан и смирна. И откако беа предупредени од Бога во сон, да не се враќаат при Ирода, заминаа по друг пат за својата земја.
Приказната продолжува во евангелието по Матеј 2-то поглавје…

• Претскажано е дека ќе се роди во Витлеем ( 7 век пне)

„А ти Витлеему Ефратов, најмалиот меѓу Јудините кнезови, од тебе ќе ми излезе Оној Кој ќе владее со Израел; Неговото потекло е од дамнини, од вечните времиња.” (Михеј 5:2, Библијата)

Витлеем е многу мало село во Јудеја. Тогаш било уште помало, затоа што денес е туристичко место заради Исусовото раѓање таму и затоа пророкот Михеј го нарекува најмалиот меѓу Јудините кнезови (градовите во Јудеја). Која е веројатноста да го погодите на среќа ова мало село како родно место на Месијата? За да биде пророштвото уште попрецизно, пророкот прецизира дека Владетелот ќе биде произлезе од Витлеем Ефратов. Што значи тоа Ефратов? Во Израел имало 2 села по името Витлеем. Едното е Витлеем Ефратов, според човекот Ефрат (тоа што е заокружено на мапата), а другиот е Витлеем Завулунов (според племето на Завулон) и се наоѓа малку под Ерусалим (види подвлечено на мапата). Пророкот прецизно предвидел во точно кој Витлеем ќе се роди Исус. Христовото и само Христовото потекло е од дамнини и од вечни времиња и затоа знаеме дека ова пророштво се однесува на Него.

Витлеем (на еврејски Бетлехем) значи „куќа на лебот“. Исус во евангелијата за себе вели „Јас сум лебот на животот…“ и „Јас сум лебот што слезе од небото..“. Лебото од Небото слегол и се вдомил во место наречено Куќа на Лебот – колку совршено го скроил тоа Бог зарем не?

• Претскажано е дека ќе се роди од девица ( 7 век пне)

„Затоа, Господ самиот ќе ви даде знак: Еве, девица ќе зачне и ќе роди син, и ќе му даде име Емануел!“ (Исаија 7:14, Библијата)

Името „Емануел“ на еврејски (Еману-Ел) значи „Бог со нас“, „Бог меѓу нас“. Исус беше токму тоа, Бог кој се отелотвори и чекореше меѓу луѓето.

• Претскажано е дека ќе поттекнува од родот на Јуда ( 15 век пне)

“Нема да се оддалечат од Јуда; ни царското жезло, ниту владетелската палка од кај неговите нозе, додека не дојде Оној, кому му припаѓа, Кому ќе Му се покорат народите.” (Битие 49:10, Библијата)

• Патот ќе му биде подготвен од Јован Крстител ( 7 век пне)

“Глас вика: “Пригответе Му на Господа пат низ пустината. Израмнете ја патеката на нашиот Бог во степата. Нека се издигне секоја долина, нека се спушти секоја гора и бреже. што е нерамно, нека се израмни, стрмнините нека станат рамни. Тогаш ќе се открие Славата Господова, и секое тело ќе ја види, зашто Господовата уста зборуваше.” (Исаија 40:3-5, Библијата)

Јован Кристител му го подготви патот на Исус на тој начин што првите ученици кои Исус ги доби беа од учениците на Јован. А и самиот Јован велел:

„Во тие дни дојде Јован Крстител и проповедаше во пустината Јудејска, велејќи: “Покајте се, зашто се приближи царството небесно!” Зашто тој е оној, за кого пророкот Исаија рече: “Гласот на оној, кој вика во пустината: Пригответе го патот за Господа, направете ги прави Неговите патеки!”“ (ев. Матеј 3:1-3, Библијата)

• Тој ќе биде Божјиот Син, ќе биде светлина за народите, ќе дејствува во Галилеја, ќе го наследи Давидовиот престол.. ( 7 век пне)

„Во последното време Тој ќе го прослави патот покрај морето од онаа страна на Јордан – незнабожечката Галилеја. Народ кој одеше во темнина, виде голема светлина; оние што живееја во мрачна земја, ги осветли силна светлина… Зашто, ни се роди Дете, Син ни се даде, власта му е на рамото. Името ќе Му биде: Чудесен Советник, Силен Бог, Вечен Татко, Кнез на Мирот. Неговата власт ќе се шири надалеку и не ќе има крај на мирот над Давидовиот престол, над неговото царство: ќе го зацврсти и ќе го утврди во правина и во праведност. Отсега и довека ќе го направи тоа приврзаната љубов на Господа над Воинствата.“ (Исаија 9:1-7, Библијата)

На следниов ЛИНК можете да прочитате уште 40тина пророштва за Исус.

Приговори од скептиците:

1. Ама зошто нема пророштво каде се пророкува под името „Исус“, дека ќе се вика Исус?

И што ако било претскажано името? Тоа ќе беше некој знак? Па секој ќе можеше да си го именува своето дете „Исус“ и со тоа да рече еве се исполни пророштвото, моето дете е пророкуваниот Месија. Не, туку многу подобри и поавтентични се пророштвата каде што се прорекуваат детали од Неговото раѓање, живот, дела, чуда, страдање, смрт и воскресение. Многу од тие детали Исус не можел да ги „сценира“ бидејќи не зависеле ниту од Него, ниту од Јосиф и Марија.

2. А како да бидеме сигурни дека пророштвата се напишани навистина во стариот завет, пред раѓањето на Исус и не се додадени подоцна?

Најкраток одогов е дека христијаните го превземаат стариот завет од евреите, а евреите немаат замерки кон стариот завет кој што го користат христијаните. Кога христијаните би додавале или менувале делови од стариот завет со цел да го прилагодат на нивните верувања или да додадат пророштва за Исус, први што ќе реагираа на тоа ќе беа евреите. Евреите имаат различни толкувања на овие прпрштва, но немаат замерки кон автентичноста на текстот.

Исто така пронајдени се старозаветни книги кои датираат пред нашата ера, пред да се роди Исус. Тоа се познатите Кумрански списи од Мртвото море кои датираат 1-3 век пред нашата ера.
http://www.deadseascrolls.org.il/learn-about-the-scrolls/discovery-sites?locale=en_US

„Знај и разбери: Од мигот кога ќе излезе словото: ‘Нека се вратат и нека го изградат пак Ерусалим’, па до Кнезот Помазаник^* ќе бидат седум седмици, и тогаш шеесет и две седмици, и пак ќе бидат изградени улиците и окопот и тоа во тешки времиња. А по шеесет и две седмици Помазаникот ќе биде погубен, но не за себе. Народот на еден кнез кој ќе дојде ќе ги разурнат Градот и Светилиштето: свршетокот им е во пропаст, а до свршетокот војна и одредени запустувања.“ (Даниел 9:25-26)

* Овде е важно да се истакне дека еврејскиот збор за „Помазаник“ е Месија и дека Новиот завет јасно поучува дека Исус не направил никаков грев, но дека бил распнат како жртва за гревовите на луѓето.
Декретот за изградбата на Ерусалим му била дадена на Неемија од Персискиот цар Артаксеркс во еврејскиот месец Нисан во 20-тата година од неговото владеење. (Езра 2:1,8). Артаксеркс го започнува своето владеење во 465 г. пне.^[1]. Оттука следи дека декретот бил даден во 445г. пне.
Даниел добил видение дека по 7+62 = 69 седмици кнезот Помазаник ќе биде погубен и тоа не за себе.
69-те седмици овде се однесуваат 69х7 години^[2]. Тоа се 483 години. Секако ова се години според еврејскиот лунарен календар каде што годината има 360 денови. За да видиме колку години се тоа според модерниот Грегоријански календар, ќе ги претвориме во денови: 483 * 360 = 173,880 денови. И сега ако овие денови ги поделиме со 365.25 (денови во модерната година вклучувајќи ги и престапните во децималата), имаме: 173,880 / 365.25 = 476 години.
И сега ако од годината кога бил даден декретот за изградбата на Ерусалим (445г. пне.) додадеме 476 години, доаѓаме до 32 година^[3] од нашата ера. Ова е времето кога Исус бил распнат, точно како што предвидел пророкот Даниел.

За да биде пророштвото уште поимпресивно, претскажан е и месецот кога Исус ќе биде распнат – Нисан. Од каде знаеме? Не случајно во Езра 2:1 е потенцирано дека бил месецот Нисан кога царот Артаксеркс му го дал декретот на Неемија да го изгради Ерусалим. Нисан 445 г. пне. + 476 години = Нисан 32г. наша ера.
Во евангелијата јасно пишува дека Исус бил распнат 1 ден пред еврејскиот празник Пасха^[4], кој се паѓа точно на 14-ти Нисан.

Пророштвото продолжува: „Народот на еден кнез кој ќе дојде ќе ги разурнат Градот и Светилиштето: свршетокот им е во пропаст, а до свршетокот војна и одредени запустувања.“ (Даниел 9:26)

Ова пророштво се исполнува во 70та година од нашата ера. По едно неуспешно востание на евреите во 66та година, римјаните го нападнале Ерусалим со војска од 60.000 војници предводени од Веспазијан и неговиот син Тит и го срамниле до темел заедно со Храмот во него кој прво бил запален, а потоа срушен.^[5]

Зарем не е импресивно колку детално се исполнило Месијанското пророштво што Бог му го дал на Даниел? Претскажано е точното време кога Исус бил погубен, претскажано е и дека нема да биде погубен заради Себе. Претскажано е дека потоа ќе следи уништување на Ерусалим и Храмот во него. И она што е уште поимпресивно е што 1 стих пред цитираното проророштво, Бог јасно кажува дека со доаѓањето на Исус ќе се стави печат на гревот, ќе се покрие безаконието, ќе се воведе вечна праведност и ќе се стави печат на привидот и на пророците.

„Седумдесет седмици им се одредени на твојот народ и на Твојот Свет град, за да се доврши престапот, за да му се стави печат на гревот, за да се покрие беззаконието, за да се воведе вечна праведност, за да им се стави печат на привидот и на пророците, за да се помаже Светиот над светите.“ (Даниел 9:24)

И ова навистина се случило. Исус е последната жртва која целосно ги отплатила и покрила човечките безаконија и вовела вечна праведност. Исус им ставил печат на пророците и после Исус Бог веќе не праќа пророци. Глаголот „помаже“ се однесува на Помазаникот (Месија на еврејски) и јасно е кажано дека Тој ќе биде Светиот над светите!

И за крај ќе завршиме со уште едно видение на пророкот Даниел и зборовите на Исус каде јасно вели дека ова се однесува за Него:

„Гледав во ноќни виденија: и ете на небесните облаци доаѓа како Човечкиот Син. Тој Му се приближи на Прадревниот и Го доведоа кај Него. Нему Му беше предадена власта, честа на царството, за да Му служат сите народи, племиња и јазици. Неговата власт е вечна власт и никогаш нема да помине, Неговото Царство нема да пропадне. (Даниел 7:13-14)

„Првосвештеникот Го праша пак: „Ти ли си Христос, Синот на Благословениот?” А Исус рече: „Јас Сум. И вие ќе Го видите Човечкиот Син, како седи оддесно на Силата и како иде со небесните облаци.” (ев. Марко 14:62)

1. https://en.wikipedia.org/wiki/Artaxerxes_I_of_Persia
2. Заради идолопоклонството на Израелците Господ во Еремија 25:11 им прорекол дека ќе бидат окупирани од Вавилонците и таа казна ќе им биде 70 години. Бидејќи Израелците продолжиле со своето идолопоклонство во Вавилон, согласно заветот во Левит 26:18, Господ ги казнува со седум пати подолго ропство т.е. 7х70 години и затоа во Даниел 9:24 Господ вели: „Седумдесет седмици им се одредени на твојот народ и на Твојот Свет град, за да се доврши престапот…“. Оттука е јасно дека во ова пророштво 1 седмица = 7 години.
3. Аритметички -445 + 476 = 31. Но бидејќи не постои 0-та година т.е. помеѓу -1 година и 1 година нема две години, туку една, затоа треба да се додаде +1 година и затоа 31+1 = 32 година.
4. Евангелие по Јован 19:14
5. http://en.wikipedia.org/wiki/Siege_of_Jerusalem_%28AD_70%29

Вистинскиот одговор е дека точниот датум, па дури и точната година не можат прецизно да се одредат. Тогаш за жал немале извод на родените како денес па да се види тоа. Но не е сигурно 0-тата година како што некои мислат, прво затоа што не постои нулта година (една година после 1BC e 1AD), а второ затоа што кога Исус се родил царот Ирод Велики сеуште бил жив и не само што бил жив, туку и сакал да го погуби Исус наредувајќи да бидат убиени сите машки деца во Витлеем до 2 годишна возраст. (ев. Матеј 2:16). Ирод умрел во 4 год. пне и ваквите луди убиства^[1] ги правел во агонијата додека бил болен и знаел дека му се ближи крајот. И бидејќи Ирод наредил да бидат убиение сите машки деца во Витлеем до 2 годишна возраст, можеме да кажеме дека Исус се родил некаде околу 5-6 год. пне.

Евангелистот Лука кажува некои интересни детали околу ова. На пример кажува дека Марија зачнала од Св. Дух кога нејзината роднина, Елисавета (мајката на Јован Крстител), била во шестиот месец од нејзината бременост (ев. Лука 1:26, 36). Така што ако откриеме кога се родил Јован Крстител, ќе знаеме отприлика и кога се родил Исус.
Евангелистот Лука не известува дека мајката на Јован Кристител, Елисавета, забременила непосредно по завршувањето на свештеничката служба на нејзиниот маж Захарија. (ев. Лука 1:23-24). Захарија бил свештеник од Авијановиот род (ев. Лука 1:5). Свештениците од овој род биле 8ми по ред во годишното служење во храмот (1 Летописи 24:10) и според овој ред, Захарија завршил со свештеничката служба во третата Сабота од месецот Сиван (еврејски месец, според еврејскиот Лунарен календар).^[2] што отприлика се паѓа во Мај-Јуни.

Бидејќи Марија забременила кога Елисавета била во 6-от месец од бременоста, следува дека Марија зачнала 3-4та недела од Сиван + 6 месеци = 3та-4та недела од месецот Кислев или околу Декември според нашиот календар. Тоа е околу еврејскиот празник Ханука (25 Кислев) или „Празникот на светилниците“. Тоа е оној празник кога се пали познатата еврејска менора.

Интересно е што Исус е наречен „Светлината во светот“ (ев. Јован 8:12, 9:5, 12:46), а со слични зборови беше проречено неговото раѓање и од библискиот пророк Исаија (Исаија 9:2).^[цитат] Па затоа и можеби не е случајно што Исус решил да се вплоти во утробата на Марија баш на тој или околу тој еврејски празник, бидејќи е претскажан како Светлината што доаѓа да го осветли овој мрачен свет.
Просечна бременост трае околу 40 недели. Па така ако зачнувањето настапило околу 3та-4та недела од Кислев + 40 недели бременост = значи Исус се родил околу средина на еврејскиот месец Тишри или околу Септември-Октомври според нашиот календар^[3]
Значи Исус најверојатно се родил на есен, пред да настапи ладната зима. И така веќе има смисла зошто пастири навечер си ги паселе стадатоа, а има смисла и зошто царот Август распишал попис тоа време, бидејќи зимно време било тешко за патување и владетелите не правеле попис во зима.
Тогаш е и големата еврејска празнична недела „Празникот на Шаторите“, во чест на нивното избавување од Египет кога патувајќи кон ветената земја морале да јадат и спијат во шатори.

Интересно е што апостолот Јован, пишувајќи за Исусовото раѓање вели: „И Словото стана тело и се всели меѓу нас“ (ев. Јован 1:12). Зборот што во македонскиот превод на Библијата е преведен со „се всели“ во новозаветниот грчки е „се вшатори“^[4], така што во буквален превод би било: „И Словото стана тело и се вшатори меѓу нас..“. Можеби апостолот Јован намерно го употребил тој збор, правејќи релација помеѓу празникот „Шатори“ и Исусовото раѓање.
Сепак како што забележавте, направени беа неколку претпоставки и неколку „околу“, со што повторно ќе истакнам дека точниот датум на Исусовото раѓање не го знаеме.

Се разбира дека не. Да било тоа важно, писателите на евангелијата ќе го запишеле дури и часот кога Исус се родил. Но тие сметале за поважно да наведат ЗОШТО Исус се родил. Тоа го читаме уште во почетокот во самата изјава на ангелот: „Таа ќе роди Син и ти ќе Му го дадеш името Исус, зашто Тој ќе го спаси Својот народ од неговите гревови.” (ев. Матеј 1:21). Името „Исус“ на еврејски „Јешуа“ буквално значи „Спасител“. Македонскиот еквивалент е „Спасе“. Значи од таа Божиќна изјава на ангелот и од самото значење на името Исус ние ја дознаваме главната мисија на Исус – дека Тој ќе не спаси од нашите гревови.
На кој начин Исус го извршил ова спасување на нас луѓето? Со тоа што се жртвуваше за нас. Исус изврши замена и наместо ние да бидеме осудени за нашите гревови, тој ја превзема нашата вина и дозволи да биде распнат на крст и со тоа го жртвуваше својот живот како жртва за нашите гревови. Исус не мораше да го направи тоа. Секој од нас заслужува таква казна за нашите гревови. Но Бог ја покажа Својата огромна милост и љубов кон нас луѓето што дозволи Исус да ја плати таа казна на Голготскиот крст наместо нас. (Римјаните 5:8)

Сеедно е дали ќе го прославите Христовото раѓање на 25ти Декември или на 7ми Јануари. Многу поважно е акцентот на нашето прославување да го ставиме на суштината на Христовото раѓање, на целта заради која Исус се родил и нашите придобивки од тоа раѓање. На сите христијани што денес го прославуваат Божиќ, нека им е суштински среќен Божиќ!

1. Ирод ја убил својата жена од љубомора и три од неговите синови бидејќи мислел дека му ја очекуваат со нетрпение смртта со цел оние да ја превземат власта. (линк)
2. Свештениците служеле по една седмица и се менувале во Сабота според редоследот запишан во стариот завет (2 Летописи 23:8, 1 Летописи 9:25). Истово го потврдува и познатиот историчар и еврејски генерал Јосиф Флавиј во неговото дело Антиквитети на евреите. (Josephus, Antiquities of the Jews, Book 7, Chapter 14, Paragraph 7.)
3. http://www.jewfaq.org/calendar.htm
4. http://biblehub.com/greek/4637.htm

2. Павле. Ништо друго не може логички и разумно да го објасни преобраќањето на евреинот Павле од ревносен прогонител на христијаните во највлијателен разгласувач на христијанската вера која пред тоа и самиот ја сметал за ерес. Што би можело да го натера евреинот Павле кој имал римско државјанство, добар статус во општеството, висок углед меѓу фарисеите и солидно образование, да го остави својот претходен живот, да се идентификува со озогласената секта и остатокот од својот живот да го посвети на ширење на христијанството под силни притисоци, закани, прогонства, тепања и на крајот во Рим да биде убиен со отсекување на главата? За тоа Павле не добил ни материјално богатство, ни моќ, ни слава, ни жена, ништо со што би можеле да го подмитат за таа радикална промена на неговиот живот. Павле рекол дека го видел воскреснатиот Исус.

3. Јаков – полубратот на Исус. Тој, како и другите синови на Марија, не верувал во Исус. Но подоцна, откако Исус му се објавил жив, Јаков не само што поверувал, туку и станал водач на црквата во Ерусалим, а подоцна и бил осуден на смрт со каменување заедно со уште неколку христијани по наредба на римскиот прокуратор Луцеус Албинус во 62 година. Јаков можел да го избегне каменувањето доколку едноставно се одврател од верата во воскреснатиот Исус.

4. Други сведоштва потврдени со крв. Многу е тешко да убедиш некого дека некој оживеал од мртвите. Тоа не се случува секој ден нели? Можеш ли да убедиш 500 души дека си го видел Тоше Проевски воскреснат на ул. Рузвелтова? Можеш ли да ги убедиш до тој степен што и животите свои ќе си ги дадат за тоа уверување. 11 од 12те апостоли, а и стотици други христијани загинале заради верата во воскреснатиот Исус.
Во тоа време, кога христијанството било забранета вера од Римската власт, Плиниј помладиот, кој бил римски гувернер на Битинија, му напишал писмо на императорот Трајан (98-117) во кое го прашал што да прави во врска со ширењето на христијанството во неговата област, затоа што пред него носеле премногу осомничени, деца и возрасни, машки и женски, од секој ранг. Плиниј бил во дилема дали да ги казнува сите подеднакво, дали да ги ослободи оние што се одвратиле христијанството и сл.

„Ги прашав директно дали се христијани или не? Ако исповедаа дека се христијани, ги прашував уште еднаш. И трет пат ги прашував вклучувајќи закани во прашањето. Ако останеа на тоа дека се христијани, наредував да бидат егзекутирани…. Оние што одрекуваа дека се или некогаш биле христијани, ја обожаваа твојата слика и сликите на боговите и го проколнуваа Христос… нив ги ослободував.“
(Плиниј Помладиот, Писма 10:96, http://www.pbs.org/wgbh/pages/frontline/shows/religion/maps/primary/pliny.html )

Многу христијани 3 пати потврдиле дека се христијани, не се поклониле на сликата на императорот и не го проколнале Христос и затоа биле убиени. Зошто? Колку треба да си луд за да умреш на таков начин ако ти лично не си бил сведок на воскреснатиот Христос, туку некој пријател ти кажал дека некој негов другар наводно го видел Исус жив? Еден, двајца можеби и ќе се најдат толку луди, но Трајан зборува за премногу такви случаи и затоа се обраќа кај императорот за совет.

Исто така Корнелиј Тацит (55-120), кој бил римски сенатор и врвен историчар во тоа време, во своите Анали (15тата книга, 44 пасус), пишува за тоа како императорот Нерон подметнал пожари во Рим (за да може потоа да го обнови градот по своја мерка) и потоа за тоа ги обвини христијаните, демек тие го запалиле градот. Тацит пишува како Нерон ги прогонувал, правел гладијаторски забави со нив, ги облекувал во кожи од животни и ги фрлал во арени да бидат распарчени од ѕверови (кучиња, лавови), ги распнувал на крстови, ги давел во реката Тибар, ги спалувал на клади за да служат како светилници во ноќта.
(Извор: http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus:text:1999.02.0078:book=15:chapter=44 )

И овие исто така можеле да се спасат со едноставно одрекување од Христос. Но зошто мнозина не го направиле тоа? Затоа што им било ладно па сакале да се згреат горејќи на клада? Затоа што некој вешто ги излажал дека го видел Исус жив? Или можеби затоа што биле самите очевидци на воскреснатиот Исус?

5. Христос воскресе! Ништо друго не може логички и разумно да објасни зошто толку многу луѓе, непосредно по Исусовата смрт, почнале јавно и храбро да разгласуваат дека го виделе Исус повторно жив. Само неколку децении по Христовата смрт, кога повеќето мислеле дека со егзекуцијата на Исус ќе згасне тоа „еретичко движење“, наеднаш почнале да се појавуваат групи на христијани насекаде низ римската империја, па и пошироко (Азија, Африка). И покрај прогонствата на христијаните и нивното безмилосно убивање, нивниот број растел незапирливо.

Римскиот гувернер Плиниј помладиот, во истото писмо до императорот Трајан што го спомнав погоре го напишал следново:

„Зашто има многу, од секоја возраст, од секој ранг, и машки и женски, кои сега или понатаму ќе бидат повикани на судење (зашто се христијани) и ќе бидат во опасност, затоа што ова суеверие се шири како епидемија, не само во градовите, туку и во внатрешноста по селата, каде што не постои надеж дека може да се сопре или корегира“. (Плиниј Помладиот, Писма 10:96, http://www.pbs.org/wgbh/pages/frontline/shows/religion/maps/primary/pliny.html )

6. Изјавата на Тацит. Истиот римски сенатор и историчар Тацит што погоре го спомнав, во истата книга и поглавје го напишал следново:

„Името христијанин доаѓа од Христос, кој бил егзекутиран за време на владеењето на Тибериј од страна на прокураторот Понтиј Пилат. Опасното суеверие, запрено за кратко, повторно почнало да се шири не само низ Јудеја, изворот на “злото”, туку дури до Рим…“. (Тацит, Анали XV, 44)

Изразите како „опасното суеверие“ и „злото“ се сосема очекувани од Тацит, согласно неговиот став спрема христијаните. Но токму овој негативен став ни овозможува да го ѕирнеме Христовото воскресение од перспектива на тогашните непријатели на христијаните. Тацит забележува дека опасното суеверие било запрено за кратко (со егзекуцијата на Исус), но потоа почнало експлозивно да се шири и набрзо дошло и до престолнината на Римската империја – Рим. Валидно прашање за Тацит и за сите скептици е: Ако Исус не воскреснал, што би можело да биде причината за експлозивното ширење на кратко запреното „опасно суеверие“ – како што го нарекувале тогашните римски водачи?

7. Ракописи насекаде. Археолозите пронашле околу 25.000 ракописи од новозаветните евангелија и писма, расфрлани низ Европа, Азија и Африка. Ниту едно античко дело не може ни одблиску да се приближи со толкав број на ракописи. И покрај прогонствата, христијаните храбро разгласувале дека Исус воскреснал и ги препишувале сведоштвата на апостолите (очевидците) и другите новозаветни писатели кои лично ги познавале очевидците на воскреснатиот Христос. И покрај тоа што зборуваат за натприродна случка, овие ракописи се валидни и високо кредитирани историски документи од тој период.

8. Пророштвата. Многу старозаветни библиски пророци со векови пред да се случи овој настан, јасно претскажале дека Исус ќе биде мачен и погубен како жртва за гревовите на луѓето и дека ќе воскресне. Еве неколку примери: Исаија 53то поглавје, Даниел 9:25-26, Псалм 16:10 итн.
„Зашто ти нема да ја оставиш мојата душа во пеколот, ниту ќе дозволиш Твојот Светец да види распаѓање“ (Псалм 16:10, Библијата)
Дури и самиот Исус неколку пати најавил дека ќе го убијат, но дека по три дена ќе воскресне.

9. Причеста. Иако денес христијанството е доста поделено и разноврсно, сепак една работа е заедничка за сите христијани од сите деномиации – причеста или поточно Господовата спомен вечера. Разделувањето леб и вино се практикува од сите христијани, во сите генерации непрекинато од моментот кога Исус го направил тоа со Неговите ученици до ден денес. Тоа го одбележува Исусовото тело и Неговата пролеана крв за нашите гревови. Овој симболичен оброк немало ни да почне да се практикува ако Неговите следбеници не биле убедени дека Исус воскреснал од мртвите.

10. Логичка целина. Овој чин на жртвување на безгрешен човек за време на Пасхата (како замена за жртвувањето на пасхалното јагне) е совршено исполнување на старозаветниот Мојсеев закон и прави една логична целина на целата Библија и Божјата правда

11. Никој не можел да ги негира ни претходните чуда на Исус. Кога фарисеите барале причини за да го осудат Исус, му замерувале зошто лекува во Сабота, дека се нарекува цар, дека рекол дека ќе го уништи храмот во Ерусалим и ќе го изгради повторно за 3 дена, но никој не го обвинил за лажни измамнички чуда (трикови). Колку ли само полесно ќе било за фарисеите да го дискредитираат Исус ако приложеле едно лажно чудо. Еве на пример да ги фателе апостолите како скришно од под земја вадат лебови и риби за над 5000 луѓе, или како го маскираат Лазар во мртовец, а потоа го убедуваат целото семејство и целото село дека Лазар умрел, за да може потоа Исус да го воскресне. Или како скришно го подмитуваат слепиот да глуми слеп цел живот за Исус да може да исценира сензационално прогледување. Но морале да ги подмитат и родителите негови да му ги лепат очите уште од бебе затоа што сите го знаеле за слеп од раѓање. Но апостолите тогаш не го ни знаеле Исус, некои можеби не биле ни родени се уште. Значи Исус уште од мали години имал некои тајни следбеници кои се погрижиле за овој заговор.
Потребна е фанатичка вера да се верува дека Исус и апостолите го правеле тоа и не биле фатени од оние што деноноќно го демнееле Исус
Но зошто апостолите би соработувале во овие трикови, за потоа да ги даваат животите свои верувајќи дека тоа биле вистински чуда кога би знаеле дека тоа биле трикови??
Напротив, честопати фарисеите биле директни сведоци на Исусовите чуда, но едноставно велеле дека сето тоа Исус го прави преку Белзебул – водачот на демоните. Според нив Исус не можел да биде Божји човек затоа што тој не ја празнувал Саботата по теркот на фарисеите, не се потчинувал на нивниот авторитет, зборувал против нивната лицемерна вера итн.

Дури и во еврејскиот Талмуд (Санхедрин 43а) пишува дека Исус бил егзекутиран во предвечерието пред празникот Пасха заради правење магии, заради кои го завел и разединил еврејскиот народ.

Исто така и антихристијанскиот римски писател Целзо неколку децении после Исус пишувал дека Исусовите чуда всушност биле магии што Исус ги научил од Египет (без никакви аргументи за тоа).
Кутрите непријатели на Исус кои мака мачеле да ги интерпретираат Неговите недвосмислени чуда кои едноставно не можеле да ги негираат.
Кога Мухамед во почетокот на 7от век ја основал Исламската религија (конкурентна на христијанството), дури ни тогаш тој не можел да ги негира Исусовите чуда и некои од нив се запишани и во Куранот (Сури 2:8-7, 3:49, 5:112-114, 19:20-21 и други цитати од Куранот)

12. Личното сведоштво. Таа вера го промени мојот живот и животите на многу луѓе што лично ги познавам. Слабоста на овој аргумент е тоа што е субјективен за другите, но за оној кој верува и ја искусил силата на живиот Христос во својот живот, тоа е најсилниот аргумент.

За споредба, за животот и учењето на Сократ дознаваме од записите на неговиот ученик Платон и од записите на Аристотел, Ксенофон и Аристофан. Значи само од 4 извори. За бројноста, временската близина и усогласеноста на Новозаветните историски извори од 1век прочитајте овде.
Предноста кај историските извори за Исус е тоа што доаѓаат од повеќе спротивставени групации на луѓе во однос на Исус. Имено, Исус имал пријатели и следбеници, ама имал и крвни непријатели кои всушност и го наместиле Неговото распнување – фарисеите^[1]. Исус имал и подоцнежни непријатели на Неговите ученици – римските окупатори кои не сакале поделби во Римската провинција Јудеа и затоа ги прогонувале христијаните.
Овие спротиставени историски извори кои го спомнуваат Исус во негативно светло дополнително ги потврдуваат непосредните новозаветни историски документи за Исус притоа не оставајќи простор за евентуална пристрасност и субјективност. На пример јас многу повеќе верувам во Исусовото исполнување на старозаветните пророштва знаејќи го фактот дека евреите се континуирани опоненти на христијанството од самиот почеток и дека тие во никој момент од историјата не би дозволиле додавање на „Месијански пророштва“ во нивниот Стар завет од страна на христијаните кои потоа би тврделе дека Исус ги исполнил. Исто така многу повеќе верувам во Исусовите чуда и Неговата смрт бидејќи истите ги наоѓам спомнати и во еврејскиот Талмуд и кај грчкиот филозоф Целзо (иако со негативна интерпретација).

1. Христијански извори
2. Еврејски извори
3. Римски извори
4. Грчки извори
5. Зошто нема физички опис на Исус?
6. Зошто некои современи историчари не го спомнуваат Исус?

 
Христијански извори за Исус

Во христијански извори ги вбројуваме сите 27 (канонски) книги на Новиот Завет, целата апологетска и ранохристијанска литература од првите два века. Во новозаветните (канонски) книги спаѓаат 4-те евангелија, делата на апостолите и посланијата (писмата) на апостолите до одредени цркви или поединци од тоа време.
Несомнено овие се најверодостојните и најсодржајните извори кои ги имаме за Исус Христос. Нивната силна веродостојност произлегува пред се од високиот кредибилитет на нивните писатели. Имено, повеќето од нив имале непосредни искуства со Исус, биле очевидци на настаните или во најмала рака ги познавале лично очевидците. Нивната објективност произлегува од тоа што тие немале никакви мотиви да измислуваат воскреснат Исус и да формираат секта во Јудеизмот. Тие не добиле ниту материјални придобивки од тоа, ниту слава, моќ, позиција и сл. туку само прогонства, страдање и маченичка смрт. Да, 11 од 12те Христови апостоли, а и стотици други умреле маченички заради својата вера во воскреснатиот Исус (зар сите би умреле маченички за лага?).
Понатаму, овие историски извори се истакнуваат и по нивната временска близина со настаните кои ги опишуваат. Тие се пишувани само неколку децении по смртта на Исус, додека сеуште имало живи сведоци кои можеле да ги потврдат, но и да ги оспорат нивните сведоштва доколку биле погрешни.

 
Еврејски извори

Еврејските извори околу историчноста на Исус Христос се многу важни, затоа што Исус по тело бил евреин, растел и живеел во еврејска околина. Исус не бил прифатен од еврејските религиозни водачи, па оттаму очекувано наоѓаме и негативни критики за Него што пак, од друга страна, како и римските записи, се индиректна и независна потврда на новозаветните текстови и не оставаат простор за евентуална пристрасност и субјективност.

 
Јосиф Флавиј, бил еврејски генерал, а подоцна станал историчар. Пишувал кон крајот на првиот век. Во неговите дела има еден впечатлив запис за Исус, кој вреди целосно да се цитира:

“Таму во тој период се појави Исус, мудар човек, ако можеме да го наречеме човек, зошто правеше величевствени дела и ги учеше лугето кои вистината ја прифаќаат со задоволство. Тој придоби многу Евреи, а исто така и многу Грци. Овој човек бил Месија. И кога Пилат го осуди на смрт со распнување на инсистирање на нашите сопствени духовни лидери, оние што го сакаа не се разотидоа веднаш. По три дена Тој повторно се појавил пред нив, жив, како што претскажаа светите пророци, кои навестувале и многу други чудесни работи за него. А христијанството, движење чие име потекнува токму од неговото, се уште не е згаснато.^[7]

Јосиф, во своето дело „Антиквитети на евреите“, повторно го спомнува Исус, овој пат индиректно пишувајќи за Неговиот брат Јосиф:

„Фест почина, а (новиот прокуратор) Албин се уште беше на пат. Tој го повика Синeдрионот на евреите и го изнесе пред нив братот на Исус, кој беше наречен Христос, чие име беше Јаков, и некои од неговите придружници, и откако донесе обвинение против нив како прекршители на Законот, ги предаде да бидат каменувани.“^[8]

 
Понатаму Исус се сретнува и во Ерусалимскиот и Вавилонскиот талмуд. Во овие дела Исус очекувано е прикажан во негативно светло, како човек кој го прекршувал Мојсеевиот закон, се бавел со магии, го заведувал Израел, дека бил егзекутиран заради тоа, а исто така и се исмева и Неговото девствено раѓање (повторно со клевета дека Марија го родила Исус од блудство). Еве еден познат цитат:

„Во предвечерието на празникот Пасха го обесија Исус Назареецот. Четириесет дена пред тоа пред Него идеше гласник (и говореше): Исус од Назарет мора да биде каменуван бидејќи правел магии, го завел и разделил Израел. Кој има за Него некое оправдување нека дојде и нека го изнесе. Но за Него не се најде никакво оправдување, па го обесија во предвечерието на празникот Пасха.“^[9]

Некои евреи (фарисеите и нивните доушници) деноноќно го следеле Исус со цел да го фатат како го прекршува Мојсеевиот Закон и потоа да го осудат. Тие исто така сакале да го фатат како прави трикови, а не чуда и со тоа да го дискредитираат Исус како лажен Месија и со тоа да ги повратат „заблудените“ евреи да се вратат во нивната ортодоксна вера – Јудеизмот. Како што гледаме нивните напори биле безуспешни, тие не можеле да ги дискредитираат чудата на Исус и се што им преостанувало било да тврдат дека тие чуда не се од Бог, туку дека ги прави преку силата на ѓаволот или, како што читаме во Талмудот, дека тоа биле некакви „магии“ што Исус ги научил во Египет.

 
Римски извори за Исус

Во времето на Христос, Јудеја била провинција на големата Римска империја. Оттаму наоѓаме и одредени римски историчари кои, директно или индиректно, сепак го спомнуваат Исус во нивните записи. Од овие најпознати се Корнелиј Тацит (55-120), Плиниј помладиот (62-114), Гај Светониј Транквил (75-160)) и Целзо (~178).

 
Таицит бил римски сенатор и врвен историчар. Тој во своите Анали, опишувајќи го пожарот што се случил во Рим, ги спомнува и христијаните кои императорот Нерон ги прогласил за виновници; затоа тие биле и главните жртви.

„Императорот Нерон ја насочи вината и им нанесе екстремни мачења на една класа луѓе омразена заради нивните гнасотии – наречени христијани од народот. Христос, од кого поттекнува нивното име, претрпе екстремна казна за време на владеењето на Тибериј под власта на еден од нашите прокуратори Понтиј Пилат. Па така, запрено за момент, ова најопасно суеверие повторно почнало да се шири не само низ Јудеа, изворот на злото, туку дури и до Рим… Беа изложени на потсмев од секаков вид како додаток на нивната смрт. Беа облекувани во кожи од животни и растргнувани од лавовите и погубувани, или распнувани на крстови, или спалувани на клади и служејќи како светилници во ноќта кога дневната светлина ќе ја снемаше.“.^[2]

Таицит ги пишувал Аналите во втората деценија од вториот век.^[3]

 
Во тоа време Плиниј помладиот, римскиот гувернер на Битинија, му напишал писмо на императорот Трајан (98-117) во кое го прашал што да прави во врска со ширењето на христијанството во неговата област, затоа што пред него носеле премногу осомничени; и деца и возрасни; и машки и женски, од секој ранг.

„Ги прашав директно дали се христијани или не? Ако исповедаа дека се христијани, ги прашував уште еднаш. И трет пат ги прашував вклучувајќи закани во прашањето. Ако останеа на тоа дека се христијани, наредував да бидат егзекутирани…. Оние што одрекуваа дека се или некогаш биле христијани, ја обожаваа твојата слика и сликите на боговите и го проколнуваа Христос… нив ги ослободував… Зашто има многу, од секоја возраст, од секој ранг, и машки и женски, кои сега или понатаму ќе бидат повикани на судење (зашто се христијани) и ќе бидат во опасност, затоа што ова суеверие се шири како епидемија, не само во градовите, туку и во внатрешноста по селата, каде што не постои надеж дека може да се сопре или корегира“.^[4]

 
 
Гај Светониј Транквил бил приватен секретар на римскиот цар Адријан и еминентен римски историчар во почетокот на вториот век. Тој, во своето дело „Животот на Клаудиј“ кое е дел од поголемото дело „Животот на цезарите“ (De vita Caesarum) го вели следново:

„Затоа што евреите правеле нереди во Рим проповедајќи го Хресто, (Клаудиј) ги протерал од Рим“.^[5]

Истава случка е опишана и во Новиот Завет (Дела 18:2). Имајте предвид дека првите христијани биле во главно евреи, а терминот „христијани“ се уште не бил универзално употребуван, па затоа Светониј вели „евреите правеле нереди во Рим проповедајќи го Хресто“. Исто така Светониј бил римјанин и пишувал на латински јазик, па сосема е очекувано при транслитерацијата погрешно да го спелува грчкиот термин „Христос“.

 
Грчки вон-библиски извори за Исус

 
Целзо бил грчки филозоф од втората половина на вториот век кој го критикувал христијанството како закана за стабилните заедници и паганските религии кои социјалниот систем барал да се почитуваат. Неговото дело „Вистинската доктрина“ не е пронајдена, но за неа дознаваме од репликата која христијанскиот апологет Ориген од 3-от век му ја напишал (Contra Celsum). Во ова дело Целзо се обидува натуралистички да го објасни девственото раѓање на Исус и Неговите чуда, според него тврдејќи дека Марија била силувана од римски војник, а Исус научил некакви „магии“ од Египет и со тие „магии“ ги убедил евреите дека тој е Бог.^[6] Интересно е што Целзо, иако противник на христијанството, сепак не можел да ги негира Исусовите чуда познати на тогашната јавност и единствено што му преостанувало било да им даде една небожествена интерпретација.

 
Зошто нема физички опис на Исус?

Постоењето физички опис на некоја историска личност, ниту ја потврдува, ниту ја оспорува нејзината историчност. Постојат многу личности од историјата за кои исто така немаме опис за нивниот физички изглед. Од друга страна пак, постојат физички описи, слики и скулптури на општо прифатени митски личности од грчката и египетската митологија, литературни јунаци и анимирани личности како што се: Афродита, Изис, Дориан Греј, Црвенкапа, Петар Пан итн. Па сепак никој, заради постоењето на физичкиот опис, не тврди дека тие реално постоеле овие личности. Значи, физичкиот опис воопшто не е аргумент кој ја потврдува или порекнува историчноста на една личност.
Ако сепак бараме причина зошто Исусовите следбеници не го сликале ниту пак запишале физичкиот изглед на Исус, веројатно одговорот лежи во идолатријата. Добро ни е познато што се случи со иконите, кои од уметнички творби набрзо преминаа во предмети на обожавање кај верниците кои ги употребуваат.

 
Зошто некои современи историчари не го спомнуваат Исус?

Ова прашање е резултат на погрешниот заклучок дека секој историчар од времето на Исус морал да го спомне Него во своите дела. Но дали е ова валиден критериум и зошто истиот не се бара и од другите историски личности? Впрочем, ако го примениме овој „критериум за историчност“ и врз другите историски личности од античкиот свет, ќе произлезе дека само малку луѓе постоеле во тоа време, а се останато се митски творби и легенди. Но не е така. Секој писател или историчар пишува во одредено време, место, со одредена цел, за одредена публика и со ограниченото знаење и достапност на информации. Погрешно е да се очекува од, на пример, Плиниј 2-ри (Плиниј постариот) да го спомнел Исус во неговото дело „Природна Историја“ каде што тој пишува за природните феномени, за работи поврзани со астрономијата, зоологијата, ботаниката, геологијата, минералогијата и сл. Од друга страна пак, христијанството се уште не било забележливо раширено низ Рим во времето кога пишувал Плиниј. Подоцна, кога христијанството имало забележително влијание во Рим, неговиот посинет внук, Плиниј помладиот, како што видовме погоре, ги спомнува христијаните и нивното обожавање на Христос како Бог.

Исто така треба да земеме предвид и дека во тоа време не постоеле организирани медиуми со кои еден писател би бил информиран за настаните кои се далеку од него, особено ако тие се надвор од неговиот интерес. Денес е лесно некој новинар да го пребара гугл и да има увид за се што се случува низ светот. Но порано не било така. Тогаш немало ни интернет, ни весници, ни телефони, ни пејџери. Во античко време, просечниот човек во текот на својот живот добивал информации за светските случувања веројатно колку што денешниот човек има на располагање во дневните весници.

И од друга страна пак, ние ги немаме сочувано сите антички документи, а и од мнозинството што ги имаме ги немаме во целост, туку само зачуваните делови од нив. Па така, од каде да знаеме дека тие писатели или историчари не го спомнале Исус во некое нивно несочувано дело или пак во некој дел од нивните ракописи кој не опстанал до денес?

1. Фарисеите се еврејските религиозни водачи.
2. Анали XV, 44
3. Според некои историчари 110 год., според други 115-116 или 115-117. Во секој случај во времето на римскиот император Трајан. The New Encyclopedia Britannica, vol. X, p. 145.
4. Плиниј Помладиот, Писма 10:96
5. Животот на Клаудиј 25:4 Еве го текстот и на оригиналниот латински јазик Divus Claudius 25:4
6. Contra Celsus 1:28
7. Еврејски антиквитети 18.3.3
8. Еврејски антиквитети 20.9.1
9. Санхедрин 43а, Вавилонски Талмуд

Постојат стотици вакви Месијански пророштва (кои се однесуваат на Исус Месијата). Според пресметките на професорот по математика Д-р Питер Стонер, шансите една личност да исполни 8 од овие пророштва се 1 од 100,000,000,000,000,000. А пак една личност да исполни 48 од овие пророштва, бројот станува огромен, шансите се 1 од 10 на 157ми степен ( единица со 157 нули после неа ). Подоле следи листа на неколку одбрани Месијански пророштва исполнети во Исус Христос.

Продолжува…

1. Исус немал влакно на јазикот и зборувал директно против лицемерната и горделива надворешна „побожност“ која ја практикувале еврејските религиозни водачи (фарисеите). Пробајте и вие јавно да зборувате против верските водачи на доминантната религија во вашата средина, па да видите каков фидбек ќе добиете. Денес, заради демократското уредување дури и полесно ќе поминете.
2. Исусовите чуда биле недвосмислени и затоа евреите не можеле да речат дека тој прави некакви трикови, но затоа пак се досетиле да велат дека Исус ги прави овие чуда преку силата на Белзебул (владетелот на демоните). Кога Исус го воскресна 4 дена мртвиот Лазар, веќе не можеле да одат со оваа теорија, па затоа решиле да го погубат. И подоцнежните евреи не ги негирале чудата на Исус, но затоа во нивната света книга – Талмудот се наречени „магии“ што Исус ги правел. (Санхедрин 43а). Секако во Талмудот не пишува ништо за исчезнувањето на Христовото тело на третиот ден, бидејќи евреите немаат објаснување што се случило.
3. Исус не се вклопил во очекувањата на ортодоксните евреи кои ги имале од пророкуваниот Месија. Евреите очекуваа (и се уште очекуваат) Месија кој ќе биде религиозен и политички водач, Давидов потомок кој ќе го обнови Давидовото царство, ќе го ослободи Израел од тогашната Римска окупација, ќе го обнови Соломоновиот храм, ќе ги собере распрснатите евреи низ светот, ќе направи светски мир, а Израел ќе ја шири Божјата светлина низ целиот свет. Еврејскиот месијански портрет бил: Цар, Судија, Одмаздител и револуционерен Спасител. Идејата за Месија како жртвено јагне кое ги зема гревовите на луѓето врз себе и пострадал со срамна и навидум поразителна смрт на крст е непоимлива за ортодоксниот евреин. Тие не очекувале „спасител од гревот“ и некој што им ветува вечен живот и Божјо царство во иднината, туку револуционерен „спасител од окупаторите“ и некој што ќе им даде независност, слобода и убав живот сега и овде. Тоа го гледаме и во евангелијата: „Кога Исус разбра дека сакаат да дојдат и да го одвлечат насила, за да Го направат цар – пак се повлече сосем Сам во гората. “ (ев. Јован 6:15). И апостолите не биле имуни на ваквото сфаќање на Месијанството, па затоа го прашале: „Господи сега ли ќе го востановиш Израелевото Царство?” (Дела 1:6) Или пак кога апостолите Јован и Јаков побарале од Исус да ги направи негова десна и лева рака во Царството што ќе го оформи. И Јуда Искариотски веројатно се надевал на некаква премиерска функција во царството што ќе го оформи Исус, па затоа и се свртел против Него кога видел дека Исус нема да му ги исполни очекувањата. Зошто евреите имале вакви очекувања?
4. Прво затоа што евреите не веруваат дека пророштва за Исус како жртвено јагне што умира за гревовите (Исаија 53) се однесуваат на Месијата. Второ, затоа што евреите очекувале (и се уште очекуваат) кога Месијата ќе дојде, тој да ги исполни сите пророштва ОДЕДНАШ, во еден негов животен век, а не како што Исус еден голем дел од пророштвата исполнил, загинал, па воскреснал и ветил дека ќе се врати за да го исполни и вториот дел од пророштвата (да го обнови Давидовото т.е. Божјото царство, да воведе мир и праведност низ целиот свет и сл.). Сепак во Стариот завет никаде не се вели дека Месијата ќе ги исполни сите пророштва во еден животен век, а сепак и те како се пророкувани страдањето, смртта и воскреснувањето на Месијата (Псалм 22, 16:10, Исаија 53 итн). Во ев. Лука 4 читаме како Исус влегува во една синагога во Назарет и половично чита едно Месијанско пророштво од Стариот завет кое вели: „Духот на Господа Бога е врз Мене, зашто Господ Ме помаза за да им благовествувам на бедните, Ме испрати да ги излечам скршените срца, да им проповедам на заробените и на затворениците – отворање на темницата, да ја проповедам благопријатната Господова година“ (Исаија 61:1-2) И тука запрел. Ја затворил книгата и седнал. По кратко молчење, откако сите очи се впериле кон Него, Тој им рекол: „Денес се исполни ова Писмо, што го чувте.“ (ев. Лука 4:21) Со ова Исус јасно им се објавил како Месијата. Но интересно е дека ако ја отвориме книгата на пророк Исаија 61-то поглавје ќе видиме дека ова пророштво не завршува со делот каде што запрел Исус, но дека понатаму следи следниов текст: „…и денот за одмазда на нашиот Бог; да ги утешам сите оние што тагуваат, да им соопштам на оние што тагуваат на Сион, дека ним место пепел ќе им се даде украсување, наместо плач – елеј на радост, наместо опаднат дух – славна одежда; и ќе ги наречат силни со правда, градина на Господа – за Негова слава; И ќе ги изградат вековните пустини, ќе востановат стари урнатини и ќе подноват разурнати градови, запустени од дамнешни родови.“ (Исаија 61:2-4) Исус не правел ништо случајно или безначајно. Тој сигурно не бил ограничен на 30 секунди за Неговата проповед. Сигурно имало причина зошто Исус не го дочитал целото пророштво, туку запрел баш таму. Погодувате ли зошто запрел баш таму? Станува збор за пророштво од два дела од кои едниот дел се однесува на првото Христово доаѓање, а другиот на второто кога ќе биде возобновено „Давидовото царство“ т.е. Божјото царство. Пророкот Даниел јасно кажал дека Месијата ќе биде погубен, а потоа срушен Храмот во Ерусалим. (Даниел 9:26) Но ете, Храмот бил срушен 40 години по Христовата смрт, а евреите уште инаетливо го чекаат Месијата и после 2000 години.
5. И секако уште една голема причина зошто евреите не го прифатиле Исус како Месија е затоа што Исус се објавил и како Син Божји, што било хула за евреите кои не можат да прифатат дека Бог може да има син.
6. Уште една причина е затоа што ортодоксните евреи тешко можат да прифатат дека веќе не се само тие „Божјиот избран народ“, туку дека постои некаков нов завет, склучен преку Исус Христос, и дека во тој нов завет Бог ги поканува сите народи од целата земја, а не само евреите.
7. Воопшто да не ги спомнуваме изјавите на Исус каде што пророкува уништување на Храмот и Ерусалим (сосема спротивно на нивните очекување од Месијата), давање на „Божјото Лозје“ на другите народи кои ќе донесуваат (духовен) плод, изјавата на Исус дека ќе го изгради Храмот за три денови (зборувајќи за Неговото тело по воскресението), дека вистинските поклоници веќе нема да се поклонуваат во Ерусалим туку во дух и вистина итн.