Но денес знаеме и знаеме дека затемнување на Сонцето не може да се случи на полна Месечина. Зошто? Зашто тогаш Месечината е на обратната страна од Земјата, а не помеѓу Сонцето и Земјата. А Пасхата, денот по Исусовото распнување, секогаш се паѓа на полна Месечина. И ова „секогаш“ е без исклучок, затоа што евреите се воделе и се водат по лунарен календар и затоа Пасхата (14ти Нисан) секогаш е на полна Месечина после прва пролетна рамноденица.

Заклучок: Соларна еклипса не можела да биде причина за затемнувањето при Исусовата смрт.
Друга причина заради која што тоа не било можно е фактот што најдолгото затемнување на Сонцето може да трае 7 минути и 31 секунда, а не 3 часа.

Но, ако Бог постои, тоа е веќе сосема друга дискусија. Тоа ја менува целата перспектива на реалноста. Ако Бог ја создал целата вселена и сиот овој животински биодиверзитет на планетава, за Него е најмал проблем со Неговиот Свет Дух да создаде 23 машки хромозоми во утробата на блажената Марија. Значи, ако постои Бог, воопшто не е прашање дали Тој може да го направи тоа, туку единственото прашање е дали го направил тоа.

Сега ќе наведеме неколку разумни аргументи дека Бог тоа го направил т.е. дека Исус бил навистина натприродно зачнат во утробата на Марија.

1. Библискиот пророк Исаија, кој живеел седум века пред да се роди Марија, претскажал десетици детали за Исус. Меѓу овие е и пророштвото дека девица ќе зачне натприродно и ќе роди син кој ќе биде „Бог меѓу нас“ (Исаија 7:14, Библијата). Марија, и да сакала, не можела да има удел во она што Исаија запишал 700 години пред нејзиното раѓање. Во Стариот завет има и пророштво дека Исус ќе се роди во Витлеем (Михеј 5:2, Библијата) – како што и се случило. Еве статија каде се наведени неколку старозаветни пророштва кои го најавиле Исусовото (девствено) раѓање.
   .
2. Девственото раѓање на Исус не е единственото чудо на Исус, па за да би се сомневале во тоа. Исус направил многу чуда за кои биле сведоци не само христијаните и пријателите на Исус, туку и непријателите на Исус – како на пример еврејските религиозни водачи. Тие не ги негирале чудата на Исус, туку само, како Негови противници, им дале негативна интерпретација (пр. дека ги прави со помош на ѓаволот). На пример во Талмудот – кој претставува света книга за евреите кои го отфрлаат Исус за Месија, јасно пишува дека Исус правел чуда. (Санхедрин 43а, Ерусалимски Талмуд).
   .
3. Евангелијата зрачат со искреност од страна на нивните писатели. 11 од 12-те апостоли загинале маченички поради нивната вера во божественоста на Исус, затоа што биле директни сведоци на настаните, на чудата, на воскресението. Тие немале причина, ни мотив, да лажат, ниту пак е разумно да се верува дека сите би дозволиле да загинат маченички за наводни лаги кои сами си ги креирале.
   .
4. Доколку блажената Марија имала вонбрачен однос, прво не би можела да го излаже Јосиф со таков „креативен изговор“. А кога би морале заеднички да лажат за да не биде осудена како прељубница од надворешните, тогаш многу полесно би поминала лагата дека бебето е од нејзиниот сопруг Јосиф. Драстично е поголем ризикот да бидеш осудена како прељубница ако тврдиш наоколу дека бебето ти е од „Светиот Дух“, отколку од твојот сопруг.
   .
5. Има добра теолошка причина зошто Исус требало да се роди од девица, со цел Бог Отецот да биде Негов директен Татко, без посредство на Јосиф. Исус е Божјиот Син, а Негов татко е Бог и само Бог, а не Јосиф. Исто така, зачнувањето од Светиот Дух ја истакнува Божјата одлука и промисла за отелотворувањето на Исус и не остава никаков простор за помислата дека Јосиф и Марија одлучиле да го „создадат“ Исус.

Со девственото отелотворување на Исус, без присуство на маж, Бог ја удостоил жената со голема чест, ја потврдил нејзината вредност која била често занемарена во тој патријархален систем. На сите кои верувате во Исус и Неговото девственото раѓање, ви го честитам Божиќ – денот кога се отелотвори Спасителот на светот.

Така на пример муслиманите велат дека Исус бил претпоследниот пророк на Аллах, но дека тој го навестил доаѓањето на Духот на вистината (Утешителот, Светиот Дух) за кој веруваат дека е уствари Мухамед. И секако тој го има последниот и веродостоен збор за тоа што треба да веруваме за Бог, за нас и како треба богоугодно да живееме. Претходните Божји објави (евангелијата, старозаветните книги) биле мистериозно „изменети“ и затоа се неверодостојни и затоа треба Куранот да го слушаме.
Истиот „мост“ го прават и бахаистите кои тврдат дека Божјиот дух се објавил преку Исус, па потоа преку Мухамед, но сето тоа биле млади и половични објави од Бог, бидејќи човештвото било во една незрела фаза од својот развој, па затоа најпосле современо се објавил преку Бахаула кој секако го има последниот збор.
Овде не би ја дискутирал нивната вера, но ќе покажам дека Библијата е јасна по ова прашање дека Божјите пророци завршуваат со Исус и во Библијата нема најава за нови „пророци“.

Дали Исус најавил други пророци?

Исус пред да биде распнат го најавил доаѓањето на Светиот Дух врз христијаните: “а Утешителот, Светиот Дух, Кого Татко Ми ќе Го испрати во Мое име, ќе ве научи сè и ќе ве потсети на сè што ви реков.” (Исус, ев. Јован 14:26, Библијата). Дали е можно ова да се однесува на Мухамед или на некој друг подоцнежен пророк? Секако дека не. Исус им рекол дека Светиот Дух ќе дојде не по многу денови (Дела 1:4-5), а дека не се тоа симболични „денови“ е јасно од контекстот каде што Исус им вели на апостолите да не се оддалечуваат од Ерусалим додека не дојде тој. Апостолите чекаат десетина дена и Светиот Дух се симнува во облик на огнени јазици и сите тие почнуваат да зборуваат на различни јазици за големите Божји дела.

Понатаму Исус јасно вели дека Божјите пророци завршуваат со Јован Крстителот: „Законот и Пророците беа до Јован. Оттогаш се проповеда Евангелието за Божјото Царство” (ев. Лука 16:16, Библијата)

Исто така Исус во една илустрација јасно кажал дека Бог прво ги праќал пророците да го опоменуваат Израел и НАЈПОСЛЕ го пратил Својот Син Исус.
„Чујте друга приказна! Беше еден домаќин, кој насади лозје, го загради со плет, и ископа во него точило; изгради чуварница и им го даде под наем на земјоделците, и си отиде. А кога наближи времето на плодовите, ги испрати своите слуги при земјоделците, за да ги приберат неговите плодови. И земјоделците ги фатија неговите слуги: едниот го биеја, другиот го убија, а другиот го каменуваа. Пак испрати други слуги, повеќе од првите, но и со нив направија исто. НАЈПОСЛЕ го испрати при нив својот син, велејќи: „Ќе се засрамат од мојот син!” Но земјоделците, кога го видоа синот, си рекоа меѓу себе: „Овој е наследникот! Ајде да го убиеме и да го присвоиме неговото наследство!” И го фатија, го исфрлија надвор од лозјето и го убија. Кога ќе дојде господарот на лозјето, што ќе им направи на тие земјоделци?”“ (Исус Христос, ев. Матеј 21:33-40, Библијата)

Во продолжение Исус објаснува дека лозјето е Божјото Царство, што значи дека во таа илустрација слугите се пророците што Бог ги праќал да го опоменуваат Израел, а синот е Исус. Забележи го зборот „Најпосле“. Значи Бог прво праќал пророци, а потоа НАЈПОСЛЕ го пратил Својот Син. И толку. Завршува приказната. Од ова автоматски следи дека после Својот Син Бог не праќал други пророци, туку Синот им го пратил како последна опомена.

Дури и пророкот Даниел пред нашата ера пророкувал дека Исус ќе им стави печат на привиденијата (пророштвата) и пророците.
„Седумдесет седмици им се одредени на твојот народ и на Твојот Свет град, за да се доврши престапот, за да му се стави печат на гревот, за да се покрие беззаконието, за да се воведе вечна праведност, за да им се стави ПЕЧАТ на привидот и на пророците, за да се помази Светиот над светите.“ (Даниел 9:24, Библијата)
А дека ова се однесува на Исус, се гледа од продолжението каде се „Светиот над светите“ се ословува со Кнезот Помазаник. Помазаник македонски превод на еврејското Месија. Следниот стих вели дека Помазаникот ќе биде погубен, но не за себе, а дека Ерусалим и храмот ќе бидат разурнати. Токму тоа се случи со Исус и Ерусалим и храмот.

Заклучок: Многу религии и верски организации можат да се повикуваат дека се поврзани со Исус и Библијата, дека се дел од Божјиот ланец на пророци. Но Библијата не го вели тоа и не остава простор за дополнителни пророци после Исус. Од друга страна, Библијата јасно вели дека ќе се појават лажни пророци и лажни „христоси“ кои ќе тврдат дека доаѓаат во Божјо име и ќе заблудат мнозина. Библијата одлично го предвидела и тоа.

Од друга страна, половина од Израел е пустина и само 20% од земјата е природно обработливо. Плус има многу малку дождовни денови во годината. Кога познатиот писател Марк Твен во 1867г. ја посетил оваа земја, тој ја опишал како пустелија, празна и пуста, земја од каде што и кактусот побегнал. Сепак во Библијата за тоа парче земја било пишано дека кога евреите ќе се вратат и ќе се „вкоренат“ таму, Израел ќе процвета и ќе го наполни целиот свет со плодови.

Доаѓаат денови кога Јаков ќе се вкорени, Израел ќе пушти гранки и ќе процвета и ќе го наполни со плодови целиот свет. (Исаија 27:6, Библијата)

Јаков е внукот на Авраам. Тој е прататкото на евреите и од него поттекнуваат сите 12 Израелеви племиња. Тој е првиот што е наречен „Израел“ во Библијата (Битие 32:28) и затоа тој во пророштвото го претставува еврејскиот народ.

Евреите биле одамна протерани од Израелската земја, а по Божја промисла почнале нагло да се враќаат кон крајот на 19ти и почетокот на 20ти век. Во 1948г. Израел конечно оформил и прогласил независност на државата. Јаков се вкоренил.

И оттогаш ситуацијата со тоа парче земја почнало драстично да се менува. Доколку денес погледнете сателитска снимка од Израел, ќе видите дека има доста зелена боја, иако основата на таа земја е пустинска. Како се случило тоа? Евреите се изумители на познатиот „капка по капка“ наводнувачки систем кој крајно економично ја искористува водата за наводнување на плантажите. Тие се трудат максимално да ја искористат секоја капка од утринската роса. Евреите не мора да чекаат да заврне за да добијат вода. Верувале или не, Израелската компанија WaterGen има направено систем кој вади водата од воздухот и така произведува вода за пиење. Еве и видео. Израел е и светски лидер за производство на земјоделски технологии. Оваа некогашна пустелија денес е рангирана во првите 10 земји во светот по извос на цвеќе. Заработката на Израел од извос на цвеќиња е повеќе од 50 милиони долари годишно. Израел исто така е и голем извозител на свежo овошје и зеленчук.
 

За да биде иронијата поголема, Израел има и рибници во пустината. И замислете тие тоа го сметаат за предност бидејќи нема коли, индустрии, па нема ни загадување, па затоа има и квалитетна риба.
Кога Марк Твен би бил жив и би имал можност пак да го посетил Израел денес, би се шокирал и сигурно би помислил дека ова е сон. Ова е доказ дека Божјите ветувања во Библијата се навистина моќни, непогрешливи и незапирливи.

1. Кој, кога и каде менувал?

Ова се незгодни прашања за секој што го дава ова обвинение против Библијата. Доколку некој навистина вршел навистина менување на библиските текстови, тогаш тука станува збор за големо злосторство врз Библијата и врз христијанството општо. И како и за секое злосторство, мора да приложите докази за тоа сериозно обвинување. Кој, кога и каде менувал?
Ако некој ви рече дека вашиот извод од матична книга на родените е менуван, дека всушност сте родени во Април, а не во Мај и тоа под друго име, никој од нас не би го прифатил тоа здраво за готово нели? Вие би побарале доказ: Кој, кога и каде го променил мојот извод? Покажи ми две различни автентични копии од мојот извод што се разликуваат, па да видиме дали станува збор за менување?
Епа слично е и со Библијата. За да докажеш дека Библијата е менувана, треба да понудиш доказ кој, кога и каде ја менувал Библијата. Или, во најмала рака, да приложиш евидентно различни копии на Библијата, пример една од 4ти век, друга од 9ти век и да речеш еве овие се различни, значи мора некој нешто да менувал тука.
Постојат на пример неколку додадени книги во стариот завет, поточно во Септуагинтата (грчки превод на стариот завет) и Вулгатата (латински превод на Библијата) ама тие се јасно класифицирани како дефтероканонски (второ-канонски). А што се однесува до стандардната Библијата (прото-канонските книги), таа си е иста кај сите сериозни преводи, денес, пред 200 години, во среден век, во раниот век, па и пред наша ера што се однесува до стариот завет.
Се разбира не се совршено идентични. Самиот превод го прави текстот чекор подалеку од оригиналот, има и некои мали варијации, печатни грешки, неколку спорни стихови, ама тие се занемарливо малку и не менуваат ниту едно суштинско учење од Библијата.

2. Невозможна мисија

Христијанските списи на Новиот завет се уште полесни за докажување на нивната веродостојност и непроменливост. Ниту едно античко дело не може да се спореди со брoјот на преживеани ракописи и нивната временска близина со оригиналите. Од Новиот завет се најдени околу 24.600 ракописи (5300 грчки, 10.000 латински, и најмалку 9.300 други рани преводи). Сите овие се најдени на три различни континенти (Европа, Азија, Африка). Мнозинството од нив датираат од 1ви па се до 4ти век – во времето кога црквата не ни била институционализирана и хиерархиски организирана. А дури и кога би била таква, теоретски е невозможно толку ракописи распространети низ 3 континенти ни да ги изброиш, а камо ли па да ги едитираш сите едновремено и усогласено и без тоа да биде забележано. Тоа е Mission Impossible – невозможна мисија. Немало тогаш фејсбук па да направи папата групна порака со сите црковни лица и да им каже променете таму и таму. А и да имало фејсбук, не биле сите овие 24,600 ракописи под контрола на Католичката црква. А и кога би успеала Католичката црква да ги промени сите на пример во 7ми век, во тој случај ракописите од 7ми век па натаму би се разликувале со оние ракописи кои датираат од 3-4 век. Но, не е така. Сума сумарум, тоа е невозможна мисија дури и за љубителите на теориите на заговор.

3. Независни линии на пренос

Гутенберговата печатница е направена во 15ти век. Сѐ до 15ти век луѓето рачно ги препишувале книгите што сакале да ги пренесат на следната генерација. Пример евреите имале една династија познати како „Масорети“ (чувари на традицијата) кои биле доста строги за одговорно и веродостојно препишување на старозаветните книги. Бидејќи биле платени за својата работа, тие ги броеле буквите во секој ред и уредно воделе статистика.^[1] Па така ако направеле грешка, таа лесно ќе откриела во збирот на буквите. Потоа ги имаме Кумранските списи или познати како Свитоците од Мртвото море. Тие датираат од периодот помеѓу 3 век пред наша ера и 68 год. од наша ера и се производ на есените – кои биле посебен огранок во Јудеизмот. Зошто е ова важно? Епа тие си имале посебна и независна традиција на препишување и чување на библиските текстови. Со други зборови, не препишувале од фарисејскиот прото-масоретски текст, а со тоа и нема простор за „усогласување“ на текстовите. Истото важи и за Септуагинтата. Таа е грчки превод на старозаветните книги, направен во 3ти век пред наша ера, по порачка од Птоломеј 2ри за потребите на Александриската библиотека. Оваа линија на препишување е на грчки јазик и тотално независна од еврејските книги. Значи повторно немаме препишување и нема простор за „усогласување“ на текстовите. Покрај овие постојат и други независни линии на пренoс, како што е Самарјанската Тора – која што била напишана и препишувана на самарјански јазик (верзија на еврејскиот), со самарјанска азбука. Се разбира дека меѓу различни преводи и линии на пренос се акумулирале различни грешки и девијации, но тие се минорни и никоја од нив не менува некое значајно учење на Библијата. Текстуалните критичари се дури и вчудоневидени од неочекуваната речиси идентичност помеѓу Масоретскиот текст и Кумранските списи кои, иако припаѓаат на две различни линии на пренос и се раздалечени околу 1000 години, сепак имаат многу малку разлики.

4. Стариот и новиот завет си штитат грб

Сепак…

Со цел да бидам прецизен и објективен на темава, ќе истакнам дека имало и неколку намерни (со умисла) менувања на библиските текстови. Такво е на пример заменувањето на Божјото свето име со титулата „Господ“ (адонај на еврејски, кириос на грчки). Сепак таа промена била добронамерна и мотивирана од 3-тата Божја заповед со цел луѓето кога ќе ја читаат Библијата да не се случи да го изговорат напразно Божјото име. Слично биле користени заменски кратенки и за други свети имиња или титули, особено во христијанските грчки преводи на Библијата. Станува збор за зборовите: Бог, Господ, Исус, Христос, Син, Дух, Крст итн. Но, она што е важно да се нагласи овде е дека ваквите „промени“ во Библијата се очигледни, неутрални, неопасни, а во голем број случаи и лесни за поправање – слично како и ненамерните грешките што ги правеле препишувачите (правописни грешки, погрешен спелинг на странски имиња). Има уште неколку примери каде што во текстуалната анализа на ракописите може да се воочи промена од страна на препишувачот, најчесто со цел да ја појасни сиромашната граматика или контекстот на цитатот. Но таквите цитати се бројат на прсти и повторно станува збор за неутрални и невини промени кои можат многу лесно да се забележат со компаративна анализа на богатата колекција на ракописи. Интересно е тука да се забележи дека полесно ќе се детектираат 25 грешки во 5 преписи на еден текст, отколку 2 грешки во 2 преписи. Ако во 4 преписи пишува „Марија“, а во еден „Мариј“, многу лесно ќе увидите дека препишувачот голтнал една буква таму. Имајте предвид дека од новозаветните текстови имаме 24,600 ракописи. Тоа е неспоредливо огромна колекција достапна за лесно проникнување до оригиналните записи. Според текстуалните критичари усогласеноста на овие ракописи е 99.5%. Во просек тоа значи по 1 грешка на 200 букви. Последниве 4 реченици од параграфов имаат помалку од 200 букви и 1 намерно напрвена грешка. Дали ја примативте? Дали ви го промени значењето на текстот?

Заклучок
Она што е важно како заклучок да се истакне е дека:

• Библијата е боговдахновена, но Бог никаде не ветил непогрешливо препишување и преведување на Библијата.
• Оттаму постојат мали разлики во ракописите, но мнозинството од нив лесно се детектираат со помош на текстуален критицизам и компаративна анализа.
• Постојат неколку цитати чие значење е несигурно и во однос на кои теолозите и критичарите се со поделено мислење.
• НО не постои ниту една разлика која менува некое учење или доктрина во Библијата и е пречка да го направи читателот „мудар за спасение преку вера во Исус Христос“. (2 Тимотеј 3:15, Библијата)

1. Еврејска енциклопедија, Масора.

Исус е личност која што можеме да ја испитуваме и анализираме преку историските записи кои директно или индиректно сведочат за него. Другите богови како Алах, Кришна, Зевс, Амон Ра се фиктивни богови кои не можеме да ги ставиме на историски тест. Со други зборови не можеме објективно да го анализираме нивното постоење надвор од разумот или фантазијата на личноста која зборела за нив, а камо ли пак нивната божественост. Едноставно тие постојат само во кажувањата или пишувањата на оние кои збореле или пишувале за нив. Додека Исус лично дошол на Земјата во човечко тело, влегол во историјата на човештвото, чекорел меѓу луѓето и за него пишувале Неговите непосредни ученици, а го спомнале и видни римски и еврејски историчари од 1ви век како што се Тацит, Јосиф Флавиј, Плиниј Помладиот, Светониј, Целзо, потоа и во Талмудот, во пишувањата на Папиј и во многу други дела од 2ри век.

 
2. Исус ја докажал Својата божественост на неколку начини:

2.1. Со тоа што исполнил многу пророштва од стариот завет на Библијата напишани неколку стотини години пред Тој да се роди. Другите „свети книги“ (Куранот, ведите во хиндуизмот, пишувањата на Буда) воопшто не ни содржат пророштва. Не можат да си го дозволат таквиот луксуз бидејќи неисполнетото или лажното пророштво би значело користење на книгата за потпалок на огнот.

2.2. Со тоа што направил многу натприродни чуда какви што се очекува од Некој што има божествена природа. Ниту современите, ниту подоцнежните остри противници на Исус не ги негирале Неговите чуда. Никој не го обвинил Исус дека прави лажни чуда, трикчиња или сл. Исус велел дека чудата се Божја потврда дека Тој е Божјиот Син, а Неговите противници сакајќи да го негираат тоа, тврделе дека Исус ги прави чудата преку принцот на демоните – Белзебул (ѓаволот, буквално: „Господар на мувите“). Грчкиот писател Целзо (исто така остар противник на христијанството) кој што пишувал на почетокот од 2-от век, без да приложи некакви аргументи, тврдел дека Исус во раната младост бил во Египет и таму научил некои магии и демек со помош на овие магии ги правел чудата. Со ова Целзо сакал да ја дискредитира божественоста на Исус и да го прикаже како некој маѓепсник. Евреите, кои исто така биле и сѐ уште се големи противници на христијанството, во својата света книга „Талмудот“ потврдуваат дека Исус правел „магии“ (Санхедрин 43а). Секој разумен противник на Исус би ги негирал Неговите чуда, а не да им дава поинаква интерпретација. Еврејските религиозни водачи не биле наивни и лековерни луѓе. Тие биле паметни, итри, писмени и снаодливи за да стигнат до позиции на водство.

        Од друга страна, еве да го земеме за пример Исламот. Во Куранот нема ниту едно исполнето пророштво, а Мухамед не направил никакво чудо. Сè што имате е една влијателна и моќна личност кој тврдел дека му се објавувал ангел и му го диктирал Куранот, без никакви сведоци. При тоа исламот се шири со војна и меч, а не со проповедање и презентирање некакви докази дека Мухамед е од бога испратен пророк.
Од друга страна, дури и во Куранот се спомнуваат некои од чудата на Исус, но не се спомнува ниту едно чудо што го извршил Мухамед. Од тоа, јасно следи дека Мухамед не можел да ги негира евидентнтие чуда на Исус во кои што многумина верувале, а од друга страна не можел ни да си припише на себе си чуда што не ги направил и за кои што би немал сведоци да ги потврдат. Исус на пример, го воскреснал 4 дена починатиот Лазар пред очите на цело село кое го оплакувало. Исус направил човек слеп од раѓање да прогледа. Значи не некој привремено заслепен трговец кој бил на поминување во Ерусалим (за кој би немало силни докази дека навистина бил слеп), туку Исус ги отворил очите на човек слеп од раѓање кој со години седел и просел пред најпрометното место (Храмот) во тогаш најпопуларниот град во Јудеја – Ерусалим и сите знаеле дека тој е слеп од раѓање. Немало простор за измама и режија. Чудата на Исус биле недвосмислени чуда и затоа многу луѓе поверувале во Него.

3. Исус воскерснал од мртвите.

Ниту еден од другите основачи на вери или „Божји пратеници“ се нема вратено од мртвите. Ниту еден од оние кои што објавувале некои свои апстрактни или трансцедентни богови не бил потврден со некое јавно објективно чудо, а камо ли па да бил воскреснат од мртвите. Гробот на Буда се знае каде е. Гробот на Мухамед исто. Итн.

        Докази за Христовото воскресение има повеќе. После првиот Велигден започнало едно силно движење на христијани кои почнале од Ерусалим па полека кон целата Римска империја да проповедаат дека Христос воскреснал и дека го виделе жив. Евреите и римјаните ова движење воопшто не го сакале и со грдни маки се обидувале да го задушат, прогонувајќи ги христијаните. Некои биле спалени на клади, фрлени во арени и распарчени од лавови. Сепак, доколку Исус не воскреснал, римјаните можеле многу лесно да го сопрат ова „еретичко движење“. Сè што требало да направат еврејските религиозни водачи или римјаните е да го земат Христовото тело, да го стават на еден коњ и да го прошетаат низ улиците во Ерусалим. Христијаните ќе го виделе, ќе се разочарале и ќе си отиделе засрамени по домовите. Можеби пред тоа некои би отишле да плукнат на Христовиот гроб затоа што биле мамени неколку години од тој „лажен Месија“. Христовото тело очигледно го немало.
Можеби некој ќе рече: „Епа ок де, христијаните го украле Христовото тело и го сокриле некаде и затоа Римјаните не можеле да го најдат.“
Но и оваа теорија на заговор е на климави нозе. Тука се поставува прашањето: Кој би умрел за лага? Дали ти би се осмелил прво да го ризикуваш животот за таква измама, а потоа самиот да се убедиш во сопствената лага дека Исус воскреснал и да ја проповедаш таа лага до смрт? Па дури и луд човек кога ќе почне да му гори огнот под нозе ќе почне да вреска: абе се шалев, не го видов Исус воскерснат, јас го земав Христовото тело и го сокрив позади шталата.

        И не бил само еден што тврдел дека го видел Исус воскреснат туку тоа биле стотици луѓе за кои Павле (некогашниот прогонител на христијаните и очевидец на воскреснатиот Исус) тврдел дека околу 500 луѓе го виделе Исус воскреснат и многу од нив биле живи во времето кога тој го пишувал тоа. Значи Павле со други зборови им вели: „Еве, ако не ми верувате, прашајте ги нив. Ова не се случи во некоја штала или во некој скриен агол, туку е нешто јавно и видено од стотина луѓе достапни за скептиците.“

        Многу луѓе, инспирирани од теориите на заговор или научно фантастичните филмови, измислуваат разни теории што алтернативно би можело да му се случи на Христовото тело. Тоа е така бидејќи тие тргнуваат од премисата дека воскреснување по дифолт не е возможно и дека мора да постои „реално“, небожествено (бидејќи не веруваат во Бог), лукаво објаснување за таа случка. Сепак кога ќе се земат предвид мотивите било на пријателите или непријателите на Исус, ниедна од овие теории не држи вода. Ниедна теорија не може да објасни како тоа стотици евреи (лојални на Јудеизмот) за кратко време се „мрднуваат со умот“ и наспроти крвавите прогонства од нивните сонародници (евреите) и окупаторите (римјаните) почнуваат да велат дека го виделе Исус воскреснат, меѓу кои бил и угледниот Павле. Евреи кои до вчера би каменувале некого до смрт ако се наречел „бог“, сега се спремни да умрат заради својата вера дека Исус е Бог.

 

4. Исус реално го објавува Бог како грижлив и засегнат Создател на луѓето.

Човештвото реално има проблеми – злото во нас, гревот, убивање, уништување, болести и смрт. Ако утре нашето дете падне во дупка, ние нема одозгора да му солиме памет, нема да му кажуваме филозофии, нема да му покажуваме како да медитира и со свеста тоа психички да се издигне над таа дупка. Нема ни да му фрлиме сет заповеди и правила како да не паѓа во дупка. Нема ни да му мафтаме со камшикот одозгора и да му се закануваме што ќе следи ако утре пак падне во дупка итн. Секој разумен и совесен родител, прво ќе се симне во дупката, ќе го/ја земе детето, ќе го извади од таму, ќе му ги исцели раните и потоа со љубов ќе го советува како да се движи без да падне пак во дупка.
Извинете што пак ќе го спомнам Исламот за пример, но таму бог има 99 имиња, но ниедно од нив не е „татко“. Бог е далечен, дистанциран од луѓето, а тие се наречени буквално негови робови. Епа Исус ни го објави Бог како „Татко небесен“. Бог преку Исус дојде меѓу своите деца да ги извади од дупката на гревот. Скоро во сите религии луѓето му жртвуваат жртви на Бог. Во христијанството Бог се жртвуваше за луѓето. Бог преку Исус ја покажа најголемата љубов кон човештвото што Тој се жртвуваше за луѓето да се спасат од гревовите и вечната смрт. Тука веќе има нешто поинакво. Такво нешто се очекува од Бог кој е Создател на луѓето (наш небесен Татко). Ако земните родители се спремни животот да го дадат за своето дете затоа што неизмерно ги сакаат, колку повеќе се очекува од Бог кој е Авторот на љубовта да го направи истото? Епа Исус го направи токму тоа – се жртвуваше за нашите гревови на крстот, за да не мора ние да поминеме низ тоа на Судниот ден. Другите вистини погоре го допираат нашиот интелект, разум и логика, но оваа вистина го допира срцето и гласно му вели: „Да, тоа е вистинскиот Бог.“

Атеизмот е вера во натурализмот. Поради тоа што атеистите априори го исклучуваат постоењето на Бог, тие се принудени да веруваат во сите натуралистички хипотези за постанокот на Универзумот и животот. Па така атеистите веруваат дека целиот овој Универзум (со целиот негов дизајн и комплексност) настанал… случајно. Едно време веруваа дека тој не настанал т.е. дека си постоел отсекогаш. Но потоа излезе теоријата Big Bang која вели дека морал да има почеток, така што денешното популарно гледиште е дека Универзумот е стар 13.7 милијарди години. Некои атеисти веруваат дека пред Big Bang постоел и друг универзум. Некои веруваат во паралелни универзуми. Сеедно, ништо од тоа не е научно докажано и е во доменот на верата и научната фантастика, а овде само би го потенцирале зборот „веруваат“ кој намерно во оваа статија за да се потенцира неговото значење и да се разобличи лаичката премиса дека тие не веруваат во ништо.

Понатаму атеистите веруваат во абиогенеза – хипотеза дека животот настанал исто така со самоорганизирање на слепите хемиски соединенија водени од слепите сили на природата – иако тоа не било покажано со ниту еден единствен експеримент во науката, откако постои науката! Доколку почнете да истражувате и да пресметувате колкава е веројатноста (т.е. неверојатноста) за случајно комбинирање на постоечки амино киселини со цел да се создаде еден ензим, протеин или пак од нуклеинските киселини да настане ДНК молекула, ќе видите дека веројатноста е милијарди милијарди помала од таа слеп човек да погоди непозната атом кој што се наоѓа на ивицата од Универзумот. Сепак атеистите фанатично веруваат во таа неверојатна веројатност. Зошто? Аатоа што мораат да веруваат во тоа, бидејќи Бог нели априори не постои и според натуралистичкиот светоглед тоа морало да настане случајно.

Некои атеисти, соочени со овој факт, за да не бидат сметани за „фанатични верници во неверојатноста“, пробуваат да ја заобиколат неа, верувајќи во панспермија – верување дека животот бил донесен од некоја друга планета или од некоја друга галаксија. Но ова не го решава проблемот со неверојатноста, туку само го премостува на друго место. Тука се поставува прашање: Ако на Земјата животот бил донесен од планетата X, тогаш како настанал животот таму? И таму морал некако да настане нели? Ако и таму бил донесен од некоја трета планета Y, како пак настанал таму? Животот морал некаде некако да настане или да биде создаден. Не можете од тоа да изебгате. Веројатноста никаде нема да биде на страната на натурализмот.

Понатаму атеистите веруваат дека моралот кај човекот е општествена конструкција и дека е релативен. Со други зборови не постои апсолутен морал, не постои апсолутно „не убивај“, „не кради“, „не силувај“ итн, туку ние луѓето сме се договориле дека тоа е „лошо“ за општа полза. Тие мораат така да веруваат, бидејќи ако веруваат во апсолутен морал, тогаш тоа подразбира и Некој што го дефинирал моралот, некој што рекол дека не е ок да се убива, да се повредува, да се изневерува, да се краде итн. Јаглеродот, азотот, кислородот, водата, молекулите, атомите, не го велат тоа. Тие немаат свест, ни морал, ни емоции, ни ништо.

Атеистите веруваат дека и „доброто“ и „злото“ се општествени човечки измеслени категории. Со други зборови, не постои апсолутно добро или зло. Смртта и убиството се само дел од природната селекција, дел од животинскиот синџир. Силувачот и педофилот си делуваат согласно своите нагони и се што прават е прекршување на човечко поставените норми во општеството. Со други зборови луѓето се тие кои ја нарекле педофилијата лоша, а хуманизмот добар. Во друга цивилизација на друга планета, може комплетно тоа да биде и обратно. Од атеистичка перспектива, релативи-стите немаат никаква стабилна основа да кажат дека она што Хитлер го направил е апсолутно зло. Според нацистичкиот вредносен систем на Хитлер и неговите истомисленици, создавањето на ариевската раса, геноцидот на евреите и истребувањето на одредени нации и подгрупи на луѓе се сметало за „добро“, за доблесно делување, за нешто што го води човештвото кон прогресивен развој.

Атеистите веруваат дека љубовта, радоста, тагата итн. се само хемиски реакции во мозокот. Одредени јаглеродни атоми разменуваат електрони со водорот или кислород и вие чувствувате љубов. Толку. Нема духовни категории. Се е материја, енергија. Солзите се само солена вода плус некои соединенија, продукт на хемиски реакции предизвикани од некакви си таканаречени “емоции” итн.

Некои атеисти тврдат дека веруваат само во она што е „научно докажано“. Ова е само-противречно тврдење, бидејќи таа изјава не е научно докажана. Едноставно побарајте им научен доказ за таквата изјава и уживајте. Од друга страна, научниот метод има ограничена моќ и опсег на докажување. Тој не може да одговори на суштинските прашања што си ги поставува секој човек (кој е мојот идентитет, зошто постојам, која е смислата на животот, дали постои духовен свет, дали јас имам дух кој ќе продолжи да постои по смртта на телото). Така што за овие прашања, и теистите и атеистите и агностиците… – веруваат.

Понатаму, атеистите веруваат дека свеста и нашето размислување се исто така само од материјалистичка природа, хемиски реакции во мозокот на кои што ние не можеме да влијаеме, туку истите се подлежат на природните причинско-последични закони. Така што, според атеистите, ти само си мислиш дека твојата свест реално постои и ти само си мислиш дека „размислуваш со своја глава“, но всушност додека го читаш ова, во твојот мозок се создаваат некакви водородни и ковалентни врски помеѓу водородот, азотот, јаглеродот итн. и тие прават ти да се согласуваш или не се согласуваш со ова, да ти е смешно, или пак да ти е језиво ова.

Повеќето атеисти веруваат и дека смртта е апсолутен крај за човекот, дека со смртта завршува нашето постоење, нашата свест исчезнува, престануваме да постоиме.

Мнозинството атеисти исто така не веруваат во постоење на машко и женско, туку веруваат во постоење на стотина флуидни ткн. „родови идентитети“ и десетици сексуални ориентации. Ова се верувањата на популарната ЛГБТИ идеологија – во која најмногу веруваат атеистите. Зошто баш атеистите најмногу? Епа, доколку веруваш дека Некој интелигентен Создател, плански и промислено го создал мажот да биде маж, а жената – жена, тогаш нормално е да не веруваш во ЛГБТИ идеологијата. Но доколку не веруваш дека си планска и интелигентна креација, тогаш се во тебе е случајно, неплански и бесцелно, па затоа и ќе веруваш дека твоите органи и твојот род се она што ти ќе си одлучиш да бидат.

Секако, атеизмот не е систематизирана и формална организирана религија и немаат заеднички систематизиран канон на доктрини и верувања, но сепак како што видовме погоре има одредени заеднички верувања – кои едноставно автоматски произлегуваат од неверувањето во Бог. Секако дека секој атеист си има и свои индивидуални верувања, претпоставки, сомнежи итн. Но истото важи и за теистите. И тие не се согласуваат во се со другите теисти и секој теист си има свои индивидуални верувања.

Или пак друг пример: Мало дете седи во амбуланта, чека да добие инекција и си вели: Да постоеше мајка, немаше јас да го трпам ова мачење. Изгледа оваа жена не ми е мајка. Или пак мојата мајка е лоша и сака да ме мачи. Не е точно дека јас морам да добијам игла во газето! Ете она детето пред мене не го боцкаа, значи не мора, ама мене ме мачат садистички!

Во логиката заклучоците се извлекуваат на следниов начин:
Ако p тогаш q
Но она што Епикур го направил е следново:
Ако ? тогаш q

Ова е логичка недоследност. Од прашалници не се извлекуваат заклучоци. Тоа што ние во моментот можеби не ја знаеме целосно причината зошто Бог допушта зло и не интервенира веднаш, тоа не значи дека треба да избрзуваме со заклучок и од нашето незнаење да тврдиме дека Бог не постои. Тогаш би биле слични како примитивните антички пагани кои не знаејќи која е причината за громот си измислувале бог на грмотевиците за да им ја пополни празнината во знаењето. На сличен начин некој може и немањето одговор на ова и слични прашања да го пополни со атеизам и да рече „е тоа е така затоа што нема Бог“. Значи како што има „богови“ кои пополнувале празнини во знаењето (God of gaps), така има и атеисти кои ги пополнуваат дупките во знаењето со атеизам (Atheism of gaps). Ни едното ни другото не е добро. Ние треба да извлекуваме заклучоци од тоа што го знаеме, од откриените факти за реалноста, а не од она што не го знаеме, од непознатото или од прашалниците.

Злото не е некоја црна прашина по улиците што Бог треба да ја зачисти. Злото е во нас луѓето. Ние сме злото. Библијата јасно говори дека нема безгрешен човек. Исус рекол: „Никој не е добар, освен единиот Бог“ (ев. Лука 18:19) Рускиот писател и нобеловец Александар Созеницин рекол дека „линијата што го раздвојува доброто од злото не поминува низ држави, класи, ниту политички партии, туку низ секое човечко срце“. Ако Бог денес одлучи да го уништи сето зло, колку од нас ќе останат живи? Некои мислат дека Бог треба да ги уништи само оние како Хитлер, Сталин, некои сериски убијци или педофили. Тоа што ќе посочиме некои, условно кажано, „полоши“ луѓе од нас, тоа не нѐ прави нас подобри воопшто. Во нашата околина можеби постојат луѓе кои кога би имале половина од власта и моќта на Хитлер, би убиле двојно повеќе од него.
Но Библијата вели дека Бог не ја сака смртта на грешниците, туку сака тие да се покајат од злото и гревовите и на тој начин да се спасат од вечната смрт. Можеби ќе звучи малку чудно, но главната причина зошто Бог не го уништува злото веднаш е токму љубовта кон човештвото. Затоа и Божјиот Син – Исус дојде во овој свет меѓу грешните и зли луѓе и доброволно вкуси голем дел од страдањето, со цел да нѐ спаси нас и да постави основа на која ќе може да го уништи злото, а сепак да го помилува злиот грешник (јас и ти) кој ќе се покае од гревовите и ќе го прифати Божјото спасение преку Исус.

И за крај да се навратиме на прашањето на Епикур. Да Бог ќе го уништи злото и ќе стави крај на страдањето, но во Божјо време и на Божји начин. Не ги знаеме сите причини зошто тоа не е СЕГА и ВЕДНАШ, освен таа причина што ни е откриена во Свеото Писмо – Божјата љубов кон грешниот човек.

Слични логички грешки прават денес и атеистите кога не знаејќи или не можејќи да си ги објаснат некои теолошки прашања, празнините во знаењето ги пополнуваат со „атеизам“. На пример велат: „Ако постои Бог, тогаш од каде злото? Зошто Бог не го уништи злото и страдањето? Зошто Бог го создал ова овака, а не онака? Зошто Бог вака делувал во оваа ситуација или зошто во онаа ситуација не делувал воопшто? Ете, значи Бог не постои!“. Значи овде имаме атеист што не знае од каде е злото и страдањето и зошто Бог не го прекинува веднаш и од тоа незнаење (научна/теолошка празнина) тој извлекува заклучок.
Значи како што има верници кои пополнуваат празнини во знаењето со богови (God of gaps), така има и атеисти кои ги пополнуваат дупките во знаењето со атеизам (Atheism of gaps). Ни едното ни другото не е добро. Ние треба да извлекуваме заклучоци од тоа што го знаеме, од откриените факти за реалноста, а не од она што не го знаеме, од непознатото, од магловитото или од прашалниците.

• Во првиот сет изјави требало гласно да го предизвикаат Бог да направи лоши работи. На пример: „Го предизвикувам Бог да направи некој да ги убие грозоморно моите родители.“
• Вториот сет прашања биле исто така неморални, но без да се спомнува Бог (пр. „Ок е да ги запалиш бездомниците“).
• Третиот сет прашања биле неутрални (пр. „Ок е да носиш наочари“).

Верниците одговориле дека им е непријатно да ги изговорат изјавите каде што го предизвикуваат Бог за лоши работи, а атеистите одговориле дека не им е непријатно бидејќи нели според нив Бог не постои. Но, и на едните и на другите со електроди на двата прста им било мерено нивото на стрес и емоционална вознемиреност при изговарањето на изјавите.
Експериментот покажал зголемена емоционална вознемиреност и кај атеистите додека ги изговарале првиот сет изјави (каде што го предизвикуваат Бог за лоши работи) – и покрај тоа што одговориле дека не им е непријатно. Со други зборови, свесно или несвесно, атеистите не биле искрени за тоа дека не им е непријатно кога го предизвикуваат Бог за лоши работи. Интересно е тоа што ова емоционално вознемирување кај нив било поголемо и од вториот сет изјави каде само се изговараат неморални изјави без да се спомнува Бог. Со тоа била исклучена можноста дека емоционалното вознемирување се должи на негативните мисли.

Кај верниците исто така се покажала поголема емоционална вознемиреност на првиот сет прашања – што било конзистентно со нивната изјава дека тоа им е непријатно.
Овој експеримент е согласен со учењето на Библијата каде што се вели дека целото создание сведочи за Бог и атеистите немаат изговор за својата невера во Бог (Римјаните 1-во поглавје, Библијата).

Извор од студијата:
https://www.researchgate.net/publication/271670348_Atheists_Become_Emotionally_Aroused_When_Daring_God_to_Do_Terrible_Things