Toj e макхмадим

Исламски приговор:
Во хебрејската верзија на Тората сеуште се користи името “Мухаммед“ без било каква двосмисленост. Во Песна над песните, поглавје 5, стих 16, пишува : „ Неговиот говор е најпријатен. Тој е голем / славен (Мухаммед), мој миленик и мој пријател.“
Хебрејскиот збор јасно укажува на името Мухаммед, но евреите и христијаните тоа одбиваат да го признаат и инсистираат на тоа дека не се работи за сопствено име, туку епитет кој го опишува Пратеникот, тврдејќи дека тоа име значи “најсакан“. Неговата уста е најслатка(најпријатна) да, тој е најсакан. Тој е мој миленик и мој пријател.“ На кого тогаш би можеле да одговара описот на оној кој ги има доблестите и особините како Мухаммед, Аллаховиот најдраг и најсакан Пратеник?

1. Тората е петокнижието од Библијата т.е. само првите 5 Мојсееви книги. Песна над песните е дел од Стариот завет, но не е дел од Тората.

2. Вакво нешто не пишува во ниту еден превод на Библијата. Еве веб сајт каде што можете да ја видите Библијата на десетици светски јазици и можете да го проверите тоа. А еве и англиско-хебрејски интерлинеар каде што можете да видите збор по збор како стои во Библијата на оригиналниот хебрејски јазик.
Контекстот на тој стих е романтично изразување на заљубената девојка која го опишува својот возљубен со убави и слатки зборови. Библиската книга “Песна над Песните” претставува романтична преписка меѓу двајца заљубени (слично на Ромео и Јулија) и е една од најубавите еврејски песни во кои се воспева љубовта, затоа и е наречена „Песна над песните“.

3. Хебрејскиот збор “מחמד” (макхмадим) кој што е преведен во Библијата како „љубезен“, „прекрасен“, „пожелен“ си значи токму тоа. Тој збор различно се пишува и изговара од името Мухамед.

4. Постојат многу зборови што се исти или како во случајов слични, но со различно значење во другите јазици. На пример ладна на македонски значи студена, а на полски јазик – „убава“. Или на пример „башка“ е турцизам кој значи „одделно“, „посебно“, а во албанскиот јазик значи „заедно“.

5. Понатаму, тоа е придавка, а не лично име. Суфиксот “ים” (им) на крајот не означува никаков респект како што тврдат муслиманите, туку е префикс за множинска форма на придавки кои што се однесуваат на именки од машки род (машка множина – plural masculine). Никаде во Библијата овој суфикс не е користен за лично име. Никаде во стариот завет нема да најдете имиња како Адам-им или Давид-им или Соломон-им итн. Едноставно тој сифукс не се користи за лични имиња, туку за придавки како што е придавката макхмад – макхмадим.

6. Понатаму има полно места во Библијата каде што е употребен овој суфикс за означување на множини на придавки кои што се однесуваат на именки од машки род. Така на пример кога евреите сакаат да кажат „мудар човек“ тие велат: “чакам иш”, а кога сакаат да кажат “мудри луѓе” велат: “чакамим иш”.

7. Понатаму, еврејскиот збор макхмад се јавува 13 пати во стариот завет и секаде е придавка со горенаведеното значење и се однесува на одредена именка и никаде не претставува лично име.